Ո՞մ էր նախազգուշացնում Մանվել Գրիգորյանը,- ՀՅԴ-ին, Կարեն Կարապետյանին թե Տաշիրներին

Վազգեն Սարգսյանի ծննդյան օրը լրագրողների հարցերին պատասխանելիս Մանվել Գրիգորյանը խոսելով ապագա վարչապետի հնարավոր թեկնածուների մասին, նշեց, որ Սերժ Սարգսյանից բացի նա այլ թեկնածու չի տեսնում: Իսկ այն պարզաբանող հարցին, թե չի՞ կարող արդյոք այդ պաշտոնին հավակնել նաև ներկայիս վարչապետ Կարեն Կարապետյանը, գեներալը արհամարհական արձագանք տվեց, «Կարեն Կարապետյանը ո՞վ ա, նա ի՞նչ գիտի Արցախից, պատերազմից…», կարծես փակելով այն խոսակցությունները, թե տեսական հնարավորություն կա, որ վարչապետի պաշտոնում մնա Կարեն Կարապետյանը: Հետաքրքիր էր, որ նույն օրը դաշնակցական Արմեն Ռուստամյանը այլ շեշտադրում կատարեց նույն այս հարցի կապակցությամբ, նշելով, որ «մարդը իր խոսքի տերը պիտի լինի…»՝ ակնարկելով արդեն գործող նախագահի հայտնի խոստմանը: Կուլիսներում շատ էր խոսվում այն մասին, որ ՀՅԴ-ն կուզենար, որ Կարեն Կարապետյանը մնար այս պաշտոնում ապրիլից հետո: Հասկանալի է, որ նույն ցանկությունն ունի նաև տաշիրցի Սամվել Կարապետյանը:

Սակայն ցանկությունն ու իրականությունը այլ բաներ են: Նախ պետք է Կարեն Կարապետյանը ընկալվեր որպես երկրի ղեկավար: Վարչապետի պաշտոնում աշխատելը մի բան է, բոլորովին այլ բան, երբ դառնում էս ղարաբաղյան բանակցային գործընթացի առանցքային գործիչ: Իսկ պատրաստ է արդյոք այդ դերին Կարեն Կարապետյանը:

Հենց այդ հանգամանքն էլ ակնարկում էր Մանվել Գրիգորյանը: Եվ ինչքան էլ նրա խոսքերը կոպիտ էին հնչում, այնուամենայնիվ, նրա ասածի մեջ ճշմարտություն կար: Ինչ է, ՀՅԴ-ում չե՞ն հասկանում այդ հանգամանքը: Կարեն Կարապետյանը այս 1.5 տարվա ընթացքում որևէ քաղաքական միտք, նախադասություն չարտասանեց: Ո՞նց  կարող է նման մարդը հայտ ներկայացներ երկրի ղեկավարի պաշտոնին:

Երբ 1997-ին Ռոբերտ Քոչարյանը դարձավ վարչապետ, բոլորն էլ գիտեին, որ նա ղարաբաղյան բանակցային գործընթացի ակտիվ մասնակիցներից էր: 2007-ին, երբ Սերժ Սարգսյանը դարձավ վարչապետ, մարդիկ հասկանում էին, նա 2008-ին Քոչարյանին փոխարինողն էր լինելու, որովհետև պետական կառավարման համակարգի բոլոր առանցքային աստիճաններով անցել էր: Լևոն Տեր-Պետրոսյանը, որ հայտ ներկայացրեց 2008-ին վերադարնալ իշխանության, նույնպես ընկալվում էր որպես ինքնաբավ գործիչ: Այլ հարց է, որ և Քոչարյանը, և Սարգսյանը, և Տեր-Պետրոսյանը ոչ միանշանակ գործիչներ էին ընկալվում: Այդպիսին էր նաև Վազգեն Մանուկյանը 1996-ին: Որովհետև նա էլ 1991-ին եղել էր վարչապետ, իսկ 1992-ին Պաշտպանության նախարար:

Հասկանալի է, որ Կարեն Կարապետյանն էլ կարող էր հայտ ներկայացնել երկրի ղեկավարի պաշտոնին: Մանավանդ, որ նա վարկաբեկված չէր, իսկ վարչապետի պաշտոնին նշանակվելուց հետո, զգալի սպասում առաջացրեց մարդկանց մոտ: Նա կարող էր Պուտինի օրինակով միանգամից ձեռք բերել «ուժեղ» գործչի համբավ, և երկխոսության մեջ մտնելով հասարակական ու քաղաքական լայն շրջանակների հետ, ստանալ լայն հասարակական լեգիտիմություն: Դրանով իսկ նա կկարողանար ամրապնդել իր դիրքերը նաև ՀՀԿ-ի մեջ: Բացի դրանից, նա պետք է փոխեր իր հռետորաբանությունը: Խոսեր ոչ միայն տնտեսական, այլև մարդկանց հուզող սուր սոցիալական հարցերի մասին, նշեր քաղաքական բարեփոխումների իր տեսլականները: Վերջապես, տարբեր առիթներով, իր գնահատականնները տար ղարաբաղյան խնդրի վերաբերյալ: Միայն այդպես նա կսկսեր ընկալվել որպես աճող, ինքնաբավ պետական-քաղաքական գործիչ: Միայն այս ամենից հետո Ռուստամյանի խոսքերը կդառնային ակտուալ, իսկ Մանվել Գրիգորյանն էլ ռիսկ չէր անի արհամարհական տոնով խոսել ներկայիս վարչապետի մասին:

Այնպես որ, «եթե դու չես զբաղվում քաղաքականությամբ, ապա քաղաքականությունը անպայման կզբաղվի քեզնով»:

Սա է իրականությունը:

Արտակ Հակոբյան