Ինչու է Ալիևը ուզում «գրավել» Զանգեզուրն ու Երևանը

Հայաստանում Ալիևի այս հայտարարությունները  ոչ միանշանակ ընդհունվեցին: Հասարակության մի մասը նրա խոսքերին լուրջ չվերաբերվեց, նշելով, դրանք նախընտրական բնութ էին կրում: Մյուս տեսակետը այն էր, որ Հայաստանի նախագահն էլ իր հերթին պիտի Բաքվի հանդեպ պահանջ ներկայացներ, որպեսզի մեր պատասխանը բալանսավորված լիներ: Կար նաև այն տեսակետը, թե Ալիևի այս խոսքերից հետո պաշտոնական Երևանը պետք է հայտարարեր, որ դադարեցնում է բանակցային գործընթացը Բաքվի հետ, քանզի իմաստ չկա բանակցել մեր օրերի տարածաշրջանային «Հիտլերի» հետ:

Վերջիններից տեսակետը հասկանալի է, սակայն կոնտրպրոդուկտիվ, քանզի բանակցությունների դադարեցումը կնշանակի պատերազմի վերսկսման հնարավորության մեծացում: Իսկ պատրա՞ստ է արդյոք Հայաստանը այս քայլին, կարծում ենք, որ՝ ոչ:

Ինչ վերաբերվում է «Բաքուն ուզելուն», ապա այդ հռետորաբանությունը քաղաքական անմեխսունակների պատկերացումներն են, որոնք ապրում և գործում են ոչ թե բանականությամբ, այլ մեծամիտ ու պետականազուրկ պատկերացումներով: Սովորաբար այդ մարդիկ իրենց անմեղսունակ գաղափարների համար պատրաստ են զոհաբերել ուրիշների կյանքերը, բայց ոչ իրենցը:

Ինչ վերաբերվում է երրորդ խմբին, որոնք առաջարկում են լուրջ չվերաբերվել Ալիևի խոսքերին, ապա դրանք քաղաքականապես տհասներ են, որոնք քաղաքականությունից ոչինչ չեն հասկանում, բայց ուզում են պոլիտկոռեկտ երևալ՝ իրենց տհասությունը թաքցնելու համար: Ալիևին ամենևին էլ պետք չէր նախընտրական քարոզչության համար օգտագործել նման հռետորաբանությունը: Նա քաղաքական դաշտում լուրջ մրցակից չունի: Բացի այդ նա չի վախենում, որ դրա պատճառով բանակցային գործընթացը կարող է խափանվել: Ճիշտ հակառակը, եթե բանակցությունները դադարեցվեն, ապա նա ավելի «լեգիտիմ» հիմք կունենա սկսել պատերազմական գործողություններ Ղարաբաղի դեմ: Նա համոզված է, որ բանակցային գործընթացներով չի կարողանա ստանալ իր ուզածը: Մյուս կողմից, ներկայիս բանակցային ֆորմատը իր ձեռքերը կապկպում է՝ այդպիսի գործողություններ սկսել: Եթե նա համոզված լիներ, որ ռազմական գործողությունների արդյունքում նա «բլից կրիգ»-ի կհասնի, ապա անպայման կգնար այդ քայլին:Ահա թե ինչու է նա ձեռնոց նետում և Երևանին, և միջնորդներին: Այս քայլով, տակտիկական տեսանկյունից, նա միգուցե դիվանագիտական կորուստ կունենա, սակայն ռազմավարական տեսանկյունից նա կփորձի կոնսոլիդացնել իր հասարակությունը՝ ռազմա-քաղաքական միասնական բռունցք ստեղծելով Հայստանի դեմ: Իսկ այս երևույթին անլուրջ չի կարելի վերաբերվել: Եթե մեր երկրում կարճ ժամանակահատվածում արմատական փոփոխությունների չկարողանանք հասնել, ապա սպառնալիքի տակ կդնենք մեր երկրի անվտանգությունը:

Սա է իրականությունը:

Արտակ Հակոբյան