Այսօրվա քրդերը հայտնվեցին 1920 թվականի Հայաստանի օրում

Պատմությունը դաժան գիտություն է: Եթե ազգերը մեծ սխալներ են գործում, ապա իրենց ճակատագրերը դառնում են մշուշոտ: Կախված սխալի չափից, կարելի կլինի ասել, թե ինչ աստիճանի կլինեն կարուստները: Այսօր Սիրիայի քրդերը մեծ ողբերգություն են ապրում, քանզի դարձել են մանրադրամ՝ մեծ խաղացողների ձեռքերում: Ամերիկացիները նրանց խոստացան լայն ինքնավարություն Սիրիայում, այն էլ մեծ տարածքների վրա, միայն թե ապահովեն այստեղ ամերիկյան ռազմական ներկայությունը և մաքսիմալ թուլացնեն իրենց կապերը ռուսների հետ: Քրդերը համաձայնվեցին, քանզի այդքան շատ բան չեին կարող ստանալ ռուսնեից: Վերջիններս էլ տեսնելով, որ քրդերը ամբողջովին հայտնվել են ամերիկացիների ազդեցության տակ, գաղտնի ռուս-թուրքական պակտ կնքեցին նույն քրդերի և նրանց հովանավոր ամերիկացիների դեմ: Սրան հետևեց թուրքական ներխուժումը հյուսիսային Սիրիայի տարածք: Զգալով, որ մենակ են մնացել, քրդերն այսօր դավաճանության մեջ են մեղադրում և ամերիկացիներին, և ռուսներին:

Համաձայնվեք, որ մեզ այս ամենը հիշեցնում է 1920 թվականի Հայաստանը: Այն ժամանակ էլ Արևմուտքը մեզ գայթակղեց Սևրի պայմանագրով, արդյունքում մենք ստացանք ռուս-թուրքական հակահայկական դաշինք: Որից հետո, սկսեցինք դավաճանության մեջ մեղադրել բոլորին: Ինչ է սա, եթե ոչ քաղաքական անմեղսունակություն, որի պատճառով մենք 1920-ին 55 000 ք.մ. տարածքը կորցրինք և այսօր պայքարում ենք, որ գոնե Ղարաբաղը ազատագրենք Ադրբեջանից: Ինչքան հեշտ է քաղաքական իդիոտիզմի պատճառով կորցնել տարածքները, և ինչքան դժվար է գոնե այդ տարածքների մի մասը հետ բերել: Սա ցույց է տալիս, թե ինչքանով է կախված ազգի ճակատագիրը իր վերնախավի խոհեմությունից: Այսօրվա քրդերի օրինակը ցույց է տալիս, որ ապուշությունը ունիվերսալ քաղաքական կատեգորիա է, և նույնիսկ ժամանակներ չի ճանաչում: Իսկ եթե մտածում էք, թե հայերը շատ են տարբերվում քրդերից, սխալվում էք: Որովհետև այսօրվա Հայաստանի քաղաքական վերնախավի 90 տոկոսը չգիտի իր իրական սեփական պատմությունը: Ավելին, այս մականունավոր վերնախավին դա չի հետաքրքրում: Նրանք չեն էլ հասկանում , որ եթե չեն տիրապետում անցյալին, ապա չեն կարող ունենալ ապագա:

Սա է իրականությունը:

Արտակ Հակոբյան