Գալիք 2018 թվականին Հայաստանը կանգնած է լինելու երկընտրանքի առջև. Կամ արմատական փոփոխություններ, կամ էլ լուջ ցնցումներ. Երրորդ տարբերակը այլևս չի լինելու

Ահա և ավարտվեց 2017 թվականը: Առաջին հայացքից այն գորշ տարի էր, որևէ էական ազդեցություն այն չթողեց մարդկանց վրա, քանզի ամեն ինչ կանխատեսելի էր ու կանխորոշված: Ոչ մեկի համար անակնկալ չէր ՀՀԿ-ի հաղթանակը ապրիլի 2 – ընտրությունների ընթացքում: Բոլորին պարզ էր արդյունքները մինչ ընտրությունները:

Պարզապես այս ընտրություններով փակվեց երկրի զարգացման 22-տարվա ցիկլը` սկսած 1995 թվականից: Արձանագրվեցին մի շարք արդյունքներ:

- 90- կանների քաղաքական վերնախավը վերջնականապես անցավ պատմության գիրկը:

- Պատմության գիրկն անցավ նաև 2000- ների վերնախավը

- 88-ի Ղարաբաղ կոմիտեի փոխարեն այսօր երկրի քաղաքական տրենդի մեջ են հայտնվել Գալուստ Սահակյանը, Շարմազանովը, Կարեն Ավագյանը, Սամվել Ալեքսանյանը, Ռուբեն Հայրապետյանը, ընդիմադիրներ Նիկոլ Փաշինյանը, Էդմոնը Մարուքյան, իսկ վերջերս հայտ են ներկայացնում այդ շարքի մեջ մտնել Տաշիրի Սամվել Կարապետյանը ու վարչապետ Կարեն Կարապետյանը:

Փաստացի Լևոն-Տեր Պետրոսյանին, Վազգեն Մանուկյանին, Վանո Սիրադեղյանին, Վազգեն Սարգսյանին, Աշոտ Մանուչարյանին այսօր փոխարինել են Գալուստը, Աշոտյանը,  դա մի շերտն է, ընդիմության դաշտում տիտղոսի դերում են Նիկոլն ու էդմոնը, և վերջապես իշխանության նոր դեմքի հայտ են ներկայացրել ներկայիս վարչապետն ու Տաշիրի Սամվել Կարապետյանը:

- 2018-ի  շեմին բոլորի համար էլ ակնհայտ է, որ այսպիսի տնտեսական և քաղաքական վերնախավով Հայաստանը, ոչ միայն հեռավոր, այլ նաև մոտագա ապագա էլ չի կարող ունենալ: Սա արդեն այսօր հասկանում են բոլորը: իզուր չէ, որ այսօր Հայաստանում փաստացի մնացել է 2 մլն-ից էլ քիչ մարդ:

- Արձանագրենք հետևյալ փաստը. Խորհրդային Հայաստանի վերջին տարիներին ապրում էր մոտ 3,5 մլն մարդ: Հայաստանի անկախացումից 26 տարի անց երկրում մնացել է 2 մլն – ից էլ պակաս բնակչություն, 1.5 մլն թիվը վատ խորհուրդ է հիշեցնում: Անշուշտ այս ամենի մեջ օբյեկտիվ պատճառները իրենց դերն ունեցել են, սակայն եթե մենք այս ամենը բացատրենք բացառապես օբյեկտիվ պատճառներով, ապա պետք է դրանից անմիջապես հետևություն անենք, որ օբյեկտիվ պատճառներով ներկայիս Հայաստանի տարածքում հնարավոր չէ կառուցել անկախ պետականություն:

Սակայն այս եզրակացության հետ մենք կտրականապես համաձայն չենք, քանզի այս 26 տարիների փորձը ցույց տվեց նաև, որ մենք կարողացանք ոչ միայն ռազմի դաշտում հաղթել մեր հակառակորդին, այլև իրական տնտեսական աճեր գրանցեցինք, իսկ Ղարաբաղի ինքնորոշման իրավունքն էլ ամրագրեցինք միջազգային հարթակներում, ի տարբերություն, օրինակ, Ղրիմի, Աբխազիայի և Մերձդնեստրի:

- Պատմությունը թերևս ամենա դաժան գիտություններից է, որտեղ ազգերն ու անհատները այս կամ այն դատին են արժանանում:

100 տարի առաջ մենք ստացանք ցեղասպանություն, սակայն մինչ օրս այդ երևույթի ամբողջական պատճառները այդպես էլ չհասկացանք: Ավելին, մեր այսօրվա վերնախավի 90 տոկոսը տիրապետում է, լավագույն դեպքում միֆականացված պատմությանը և դրա համար էլ, նա ոչ մի դասեր էլ չի կարող քաղել:

- 26 տարիների դրական էջերից կարելի է համարել ղարաբաղյան պատերազմում տարած հաղթանակը, և սովորաբար հաղթանակները ունենում են բազմաթիվ ծնողներ: Սակայն նույնիսկ այս հարցում մենք տարբերվեցինք բոլորից և նույնիսկ մեր սեփական հաղթանակները չկարողացանք արժևորել:

- Այդ հաղթանակի առթիվ չստեղծվեցին համազգային հիշվող բանաստեղծություններ, պատմվածքներ, գեղարվեստական բարձր որակի ֆիլմեր, փաստա-վավերագրական կինոպրոդուկտներ և այլն: Եթե վերնախավը դա չգիտակցեց, ինչու՞ պիտի հասարակ ժողովուրդը կարևորի իր հաղթանակը: Իսկ եթե ժողովուրդը չի կարևորում իր հաղթանակը, ապա իրեն կստիպեն , որ նա կարևորի ուրիշ ազգերի հաղթանակները, սա քաղաքագիտական և պատմագիտական դաժան աքսիոմա է:

- Մեր հաղթանակների գլխավոր հերոսներից մեկին` Սամվել Բաբայանին, դատեցին հասարակության գրեթե լռելյան պայմաններում, ինչը հուշում է, որ այս հասարակությունը գտնվում է խոր բարոյալքվաց վիճակում, որտեղ խարխլված են բոլոր բարոյական չափանիշները:

- Այսօր Հայաստանը կանգնած է իր զարգացման լուրջ երկնտրանքի առջև, թեև շատերը դա չեն գիտակցում: Երկիրը իր լճացման փուլը արդեն սպառել է, կամ Հայաստանում կսկսեն իսկական փոփոխություններ, այնպես,,որ դա զգա ու տեսնի երկրի մեծամասնությունը, կամ էլ այս լճացման փուլը կավարտվի մի նոր Սասնա Ծռերով, կամ էլ ներիշխանական հեղաշրջումով: Սա նույնպես քաղաքագիտական աքսիոմաներից է, քանզի երբ Ադրբեջանը իր նոր աշխարհաքաղաքական նախագծերով էապես ուժեղացնում է իր դիրքերը, և միաժամանակ սրվում է Մոսկվա-Վաշինգտոն հարաբերությունները և Հայաստանի մանևրելու լյուֆթը փոքրանում է, ակնհայտ է դառնում , որ այսպիսի տնտեսա-քաղաքական վերնախավով Հայաստանը ապագա չի կարող ունենալ և 2018-ին մենք ազգովի դա կտեսնենք:

Zham.am