Ի՞նչ ցույց տվեց Բագրատ սրբազանի ասուլիսը

Բագրատ սրբազանի այսօրվա ասուլիսը կարևոր է այն իմաստով, որ մինչ այսօր շատ դեպքերում նա տարբեր հարցերին անորոշ պատասխաններ և լուծումներ էր տալիս: Այսօրվա ասուլիսը բացառություն չէր, բայց տարբեր հարցերին պատասխանելիս պարզ երևում է, թե ինչ պատկերացումների տեր է այս մարդը:

Եվ այսպես. նա խոսեց տարբեր խնդիրներից մենք էլ փորձենք դասակարգել  դրանք և ներկայացնել  նրա պատասխանների տրամաբանությունը:

Նախկինների հետ իր կապի մասին

Տպավորություն կա, որ սրբազանը բարդույթավորված է այս հարցով և ամեն առիթով փորձում է հերքել, որ իր հետևում նախկիններն են  կանգնած:

Նա նշեց, որ ջերմ հարաբերություններն ունի բոլոր երեք նախագահների ներկայացուցիչների հետ, բայց և մի փոքր տարանջատեց առաջին նախագահին, նրա մասին ավելի ջերմ արտահայտվելով: Կարող ենք ասել, որ դա պայմանավորված էր այն հանգամանքով, որ առաջին նախագահի մասին ավելի քիչ է խոսվում և այդ իմաստով սրբազանը չվախեցավ դրա մասին խոսել: Դա նշանակում է, որ սրբազանը խիստ զգայուն է հանրային կարծիքի վերաբերյալ և վախենում է, որ այն փոփոխվի իր հանդեպ նախկինների հետ ինչ-ինչ առնչությունների պատճառով:

Մարտի 1-ի մասին

Այս հարցում էլ սրբազանը գտավ խորամանկ պատասխանի ձև, նշելով, որ 2008-ի դեպքերը դատապարտելի են, բայց կոնկրետ մեղավորների մասով պիտի Փաշինյանի իշխանությունը որոշում կայացրեր, որը չկա: Իսկ քանի որ այդպես է, նշանակում է այս դեպքերի մասին նա կարող է խոսել կրավորական ձևով: Բայց համեմատում է 2008-ի մարտի 1-ը 2024-ի հունիսի 12-ի հետ, քանի որ այդ երկու դեպքում էլ գլխավոր հերոսի դերում Նիկոլ Փաշինյանն էր: Սրբազանը այդ   դեպքերը  համեմատելով՝ սահուն կերպով փորձում էր գլխավոր մեղավորի դերում տեսնել  Փաշինյանին: Ինչ վերաբերվում է նրան, որ 2008-ին եղան զոհեր, իսկ 2024-ին՝ ոչ, դա նույնպես պայմանավորված էր Փաշինյանի անձով: 2008-ին նա սադրեց փողոցն ընդդեմ ոստիկանության, դրա համար էլ զոհեր եղան, 2024-ին ընդդիմությունը այդ քայլին չգնաց, դրա համար էլ զոհեր չեղան, բայց Փաշինյանը 2024-ին էլ էր պատրաստ գնալ արյունահեղության:

Պետք է նշել, որ սրբազանի այս պատասխանը համոզիչ եղավ հանրության մեծ մասի համար:

ԵՄ-ի վերաբերյալ հանրաքվեի առաջարկի մասին

Սրբազանի պատասխանը այս հարցում էլ էր տրամաբանական: Նա նշեց, որ Փաշինյանն այս խնդիրն օգտագործելով փորձում է ստանալ իր հանդեպ վստահություն՝ հանրության կողմից: Մինչդեռ բովանդակային իմաստով այս հարցը դժվար լուծելի է, հատկապես եթե հաշվի առնենք այսօրվա աշխարհաքաղաքական իրավիճակը:

Սահմանագծման և սահմանազատման խնդիրների մասին

Այստեղ նույնպես սրբազանը կրկնեց այն, ինչ գիտեն բոլորը, որ այս գործնթացը ոչ մի կապ չունի իրական սահմանազատման և սահմանագծման հետ: Նա նշեց, որ պարտադրանքը պիտի տարբերել իրական երկխոսության հետ, ճիշտ է, չասեց, թե ինչ պետք է անել, որ Հայաստանը կարողանա բանակցել Ադրբեջանի հետ այս հարցում, առանց ճնշումների՝ Բաքվի կողմից:

Շարժման նպատակին հասնելու մասին

Այս հարցում էլ նրա պատասխանը լղոզված էր, քանի որ ինքն էլ չգիտի թե ինչպես կարելի է հասնել նպատակին: Միայն ասաց, որ շարժումը   «շաբաթներ էլ, ամիսներ էլ շարունակվելու է»՝ մինչև հասնի իր նպատակին:

Հասկանալի է, որ շարժումը օլիմպիական խաղեր չեն, որ միայն մասնակցությամբ համարենք, որ հասել ենք հաջողության: Քանի որ Փաշինյանի մահաբեր քաղաքականությունը կանգ չի առնելու և սրբազանին հարցադրում են անելու, բա ե՞րբ ենք հասնելու հաջողության: Իսկ որոշ ժամանակ հետո էլ առաջ է գալու կասկածը, թե միգուցե այս շարժումը հենց դրա համա՞ր է, որ չհասնի հաջողության, որպեզսի Փաշինյանը կարողանա լուծել իր համար գլխավոր խնդիրները:

Անկասկած, սրբազանին մեղադրել միտումնավորության մեջ, չի կարելի: Նա իսկապես անկեղծ մարդ է,  սակայն նույնպես անկեղծորեն լուծում չունի, թե ինչպես պիտի հասնել հաջողության: Նրան այսօր աջակցում են մոտ 100 կուսակցություն և մոտ այդքան էլ վերլուծաբաններ և քաղաքական գործիչներ, օրեկան 100-ից ավել խորհուրդներ են տալիս, թե ինչ պիտի անել:

Ընդ որում այդ քաղաքական ուժերը ներկայացնում են գրեթե ամողջ երկրի քաղաքական ներկապնակը:

Տպավորությունն այն է, որ սրբազանի  համար այս պատկերը բացարձակ արժեք է և, դրա իսկ պատճառով, նա չի ուզում անել այնպիսի քայլ, որից հետո այդ ուժերից մի մասը հրաժարվի  իրեն աջակցելուց:

Արդյունքում ստացվում է, որ սրբազանի  գործնեության   գլխավոր կրեդոն դառնում է 20-րդ դարի հայտնի սոցիալիստ Բերնշտեյնի մոտեցումը, որն ուներ հետևյալ բանաձևը. «Շարժումն ամեն ինչ է, նպատակը՝ ոչինչ»:

Միայն դժվար թե այս մոտեցումը դրական արդյունք կբերի Հայաստանին, եթե չասենք՝ ճիշտ հակառակը:

Սա է իրականությունը:

Արտակ Հակոբյան
Zham.am