ՄԱԿ-ում Ռուսաստանը խոշոր դիվանագիտական պարտություն կրեց Ուկրաինայի հարցում

ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեայի (ՄԱԿ) նիստում քվեարկություն է կայացել արևմտյան երկրների կողմից ընդունված բանաձևի շուրջ, որը կոչ է անում Ռուսաստանին դուրս բերել զորքերը Ուկրաինայի տարածքից: Բանաձեւն ընդունվել է ՄԱԿ-ի անդամ երկրների ձայների ճնշող մեծամասնությամբ:

Նախ նշենք, որ այդ առաջարկվող բանաձևի տակ, որպես հեղինակ իրենց համաձայնությունն էին տվել մոտ 60 երկիր: Եվ, ահա, բուն քվեարկության արդյունքում պարզվեց, որ այդ բանաձևը պաշտպանում է ՄԱԿ-ում գրանցված երկրների մեծ մասը՝ 141 երկիր պաշտպանել է այդ բանաձև, 32 երկիր ձեռնպահ է քվեարկել, այդ թվում, նաև Չինաստանը, Հնդկաստանը, Իրանը, Հայաստանը, մի շարք Աֆրիկայի և Լատինական Ամերիկայի երկրներ: Ադրբեջանը և ևս 12 այլ երկիր, ընդհանրապես չի մասնակցել քվեարկությանը և ընդամենը 6 երկիր է պաշտպանել Ռուսաստանին: Դրանք են Բելառուսը, Հյուսիսային Կորեան, Նիկարագուան, Սիրիան, Էրիտրեյան և Մալին:

Այստեղ կարևորն այն էր, որ երկրների 2/3-,  փաստացի, Ռուսաստանի դեմ քվեարկեց, ինչը նշանակում է Մոսկվայի դիվանագիտական աշխատանքի ձախողումը: Այս հարցի վերաբերյալ նախկինում էլ են քվեարկություններ անցկացրել և այն ժամանակ ԱՄՆ-ին հաջողվել էր իր շուրջ համախմբել 60-70 երկիր, ճիշտ է Ռուսաստանին էլ միշտ աջակցել են այդ վերը նշված յոթ երկրները, սակայն ձեռնպահ քվեարկած երկրների ցանկն է փոխվել: Եթե նախկինում Բրազիլիայի և Արգենտինայի պես երկրները ձեռնպահ էին քվեարկում, ապա այսօր նրանք քվեարկեցին Մոսկվայի դեմ, ինչը մեծ իմիջային վնաս է հասցնում Ռուսաստանին:

Այստեղ կարող ենք արձանագրել, որ ԱՄՆ-ի դիվանագիտական մեքենան հաղթեց Մոսկվային, ով նախնական վատ պայմաններ չուներ:

Այս ամենը արդյունք է նրան, որ Ռուսաստանում իրենց ոլորտները տապալած պետական գործիչները չեն հեռացվում իշխանությունից, և արդյունքում այդ երկիրը հայտնվում է բրեժնևյան տիպի «կայունության» մեջ: Սակայն դա թվացող «կայունություն է», քանզի, եթե դրա արդյունքում ոչինչ չի փոխվում, ապա վերանում է լավ և վատ արդյունքներ տալու սկզբունքի գնահատման տրամաբանությունը: Հենց այդ երևույթների պատճառով են երկրները վերջնաարդյունքում հայտնվում մեծ ճգնաժամի մեջ:

Նույն այդ Ռուսաստանի դիվանագիտական մեքենայի ազդեցության արդյունքները տեսնում ենք, նաև մեր տարածաշրջանում:

Փաստացի, ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինի ջանքերի շնորհիվ Արցախը փրկվեց վերջնական կործանումից, սակայն արի ու տես, որ դիվանագիտական հարթակում նույն Վաշինգտոնը դառնում է գլխավոր դերակատար: Իհարկե, այստեղ կան նաև Հայաստանի և Ադրբեջանի ղեկավարների ազդեցության գործոնները: Սակայն ասել, որ ՌԴ ԱԳՆ ղեկավար Սերգեյ Լավրովի գործոնը փոքր է, նույնպես չի կարելի պնդել:

Ներկուլիսային տեղեկատվությանը տիրապետող շրջանակները շատ լավ էլ հասկանում են, թե ինչն ինչոց է:

Սա ևս մեկ մեսիջ է Պուտինին, որ ժամանակն է փոփոխություն իրականացնել այդ երկրի արտաքին դիվանագիտական համակարգում: Այսպիսի խայտառակ բնույթի արդյունքից հետո, եթե հետևություն չարվի, ապա Ռուսաստանի համար հետագա հետևանքները, դիվանագիտական տարբեր հարթակներում կարող են էլ ավելի վատ արդյունքներ արձանագրել:

Սա է իրականությունը:

Արտակ Հակոբյան