Ասում են, որ 2001 թվականին «Հայաստանը պարտավորվել է միջանցքը հանձնել Ադրբեջանին», իսկ Բաքուն փաստորեն տասնամյակներ շարունակ ի հեճուկս սեփական շահի չի՞ վերցրել միջանցքը

Սա հարցի բարոյական կողմն է, հիմա քաղաքականի մասով. եթե 2001 թվականին Երևանը պարտավորվել է միջանցք տրամադրել Մեղրիով, ապա ինչո՞ւ Բաքուն դա չի վերցրել ավելի քան 20 տարի։

Շարունակելով քաղաքական բաղադրիչի մասին խոսելը, պետք է ասել, որ խոսելով 2001 թվականի դեպքերի մասին՝ Օսկանյանի նախկին աշխատակիցը, ով այժմ գործնականում Վարդանին «Նիկոլից մեծ չարիք» է հայտարարել, միտումնավոր մոլորեցնում է հանրությանը, քանի որ ըստ 2001թ. փաստաթղթերի (որոնք, ի դեպ, մերժել է Հեյդար Ալիևը) Ղարաբաղը մնում էր Հայաստանին, դառնալով մարզ՝ Լաչինի միջանցքով ցամաքային կապ պահպանելով, որը նույնպես պիտի լիներ Հայաստանի մաս, և դրա դիմաց Ադրբեջանը կստանար էստակադա, որը կկապեր նրան Նախիջեւանի հետ:

Հիմա համեմատեք այս ամենն այսօրվա մեր ունեցածի հետ և հարցրեք ինքներդ ձեզ, թե խնդրի լուծման ո՞ր տարբերակն է ավելի ընդունելի Հայաստանի և Ղարաբաղի համար՝ 2001թ., թե՞ Նիկոլի տարբերակը։

Եվ այս իրավիճակում «ամենածիծաղելին» այն է, որ եթե նախկինում Թաթուլ Հակոբյանը հասարակությունը բաժանել էր «Նիկոլին քննադատողների 10 խմբերի» և օգնել էր Նիկոլին  բերել մեզ պատերազմ, ապա հիմա կրկին մոլորեցնում է հասարակությանը և բոլորին վստահեցնում, որ «Նիկոլն անձամբ է ասել, որ ինքը միջանցք տրամադրելու խոստումներ չի տվել»:

Այս մարդիկ իրենց ստերով հարվածի տակ են դնում մեր երկրի ու մեր երեխաների ճակատագիրը։ Եթե ​​Թաթուլ Հակոբյանի մասով այլևս հարցեր չկան, և նրա դիրքորոշումը (խաղաղություն Թուրքիայի հետ ամեն գնով) պարզ է, ապա ես չեմ կարող հասկանալ նրա նախկին գործատուներին...