Իր գոյությամբ այս իշխանությունը կապանքների տակ է պահում մեր պետականությունը և փակում նրա թթվածինը․ Ռուբեն Մելքոնյան. Տեսանյութ

Հակառակորդների հետ բանավոր պայմանավորվածություններին հաջորդելու է այս իշխանության երազած «Նոր Հայաստանը», այն կարելի է անվանել բուտաֆորիկ պետություն, որտեղ ամեն ինչ կլինի ինքնախաբեության ծիրում։ Միգուցե լինեն դրոշ և զինանշան, իսկ իրենք շարունակեն ինքնավստահ և փողկապ կապած ման գալ, ԱԺ-ում ելույթներ ունենալ, ընդդիմության և այլախոհների նկատմամբ միկրոհաղթանակներ տոնել, բայց Հայաստանը՝ որպես պետություն, այլևս չի կարող լինել։ Այս տարիների ընթացքում այս իշխանությունը բանավոր և գրավոր համաձայնություններով մսխել է մոտ երեսուն տարվա պետական կապիտալ, որը ձևավորվել էր անկախության ընթացքում՝ տարբեր քաղաքական գործիչների և ուժերի համատեղ աշխատանքի արդյունքում։ 168TV-ի «#ՕրաԽնդիր» հաղորդման ժամանակ նման կարծիք հայտնեց ԵՊՀ արևելագիտության ֆակուլտետի դեկան Ռուբեն Մելքոնյանը։

«Նույնիսկ անզեն աչքով նկատելի է մեր հետընթացը՝ որպես պետություն։ Պրահյան հանդիպումներից հետո ակտիվորեն քննարկվում էր առաջնորդների «մարմնի լեզուն», ոմանք հիշում էին, թե ինչպիսին էին նախկինների հանդիպումները, նրանց պահվածքը միջազգային ասպարեզում, և ինչպիսին էր Փաշինյանի ու Միրզոյանի կարգավիճակը, մոտեցումները, շարժուձևը, ինչը շատ կարևոր նշանակություն ունի։ Թուրքական և ադրբեջանական դիվանագիտության հաղթարշավ ենք տեսնում, Էրդողանն ու Ալիևն անսքող ժպիտներով են։ Թուրքական նախապայմանները ոչ թե վերացել են, այլ ավելի են ագրեսիվացել, կարծրացել և ընդլայնել իրենց աշխարհագրությունը։ Այն, թե իբր հայ-թուրքական գործընթացն ընթանում է առանց նախապայմանների, մեծագույն կեղծիք է, որը հրամցվում է այս իշխանության ընտրազանգվածին»,- ասաց գիտնականը։

«Գիտակից հասարակությունը գոնե Էրդողանի վերջին ելույթից պետք է հասկանա, որ եթե այդ նախադասությունը կազմվում է «եթե, ․․․ապա» բառերի կիրառմամբ, դա նախապայման է։ Էրդողանն ասում է, թե Հայաստանի հետ հարաբերությունների կարգավորման գնում են առանց նախապայմանների, բայց եթե Հայաստանն Ադրբեջանի հետ խաղաղության պայմանագիր ստորագրի, ապա իրենք նոր միայն կբացեն սահմանները։ Նախապայմանային քաղաքականությունը շարունակվում է։ Այս երևույթի մյուս երեսը, թուրքական և ադրբեջանական ձեռագիրը հետևյալն է՝ պահանջել առավելագույնը, վտանգել, օրինակ, Ջերմուկը, հարձակվել այդ քաղաքի վրա, որ հրաժարվենք Արցախից և գնանք սահմանազատման իրենց ձեռնտու սցենարով։ Եթե համեմատենք, օրինակ, հինգ-վեց տարի առաջվա իրողությունների հետ, խոսք անգամ չէր կարող գնալ, ասենք, Ջերմուկի անվտանգության կամ սահմանազատման մասին, խոսվում էր Արցախի ինքնորոշման և անկախության մասին»,- նշեց Ռուբեն Մելքոնյանը։