Ռուս-արևմտյան հակամարտությունը էլ ավելի է ուժեղացնում Թուրքիայի և Ադրբեջանի դերը և հակառակը թուլացնում մեզ

Ողջ անցած պատմությունը վկայել է մեկ բանի մասին, այն է` երբ Ռուսաստանի և Արևմուտքի հարաբերությունները բարելավվում էին, դրանից շահում էր հայությունը, օրինակ անցած դարի 90-ականների ժամանակաշրջանը, երբ ռուս-արևմտյան խաղաղ գոյակցության պարագայում, մենք հաջողություն արձանագրեցինք ղարաբաղյան պատերազմում: Եվ ճիշտ հակառակը, երբ Մոսկվայի և Արևմուտքի հարաբերությունները սրվում են, դա ուղղակի ազդեցություն է թողնում նաև մեզ վրա: Դրա մասին են վկայում պատմական մրցակցության հետևանքները Ռուսաստանի և Մեծ Բրիտանիայի միջև 19-ը և 20-րդ դարերում: Բեռլինյան կոնգրեսի աշխատանքներից սկսած մինչ 1920 թվականի Սևրի պայմանագրի կնքումը:

Այս օրերին էլ, երբ ռուս-ուկրաինական պատերազմի պատճառով գրեթե զրոյացան Մոսկվայի և Արևմուտքի հարաբերությունները, Թուրքիայի և Ադրբեջանի կշիռը կրկին բարձրացան, թե Մոսկվայի, և թե Արևմուտքի մոտ:

Պետք է նշել, որ այդ կոնֆլիկտից Անկարան և Բաքուն փորձում են մաքսիմալ ձևով իրենց օգուտը քաղել: Օրինակ, Անկարան դատապարտեց  Մոսկվայի գործողությունները, բայց չմիացավ հակառուսական պատժամիջոցներին: Ադրբեջանը կնքելով Մոսկվայի հետ, այսպես կոչված «դաշնային համաձայնագիրը», միաժամանակ հումանիտար աջակցություն է ցույց տալիս բացառապես ուկրաինական կողմին, իսկ ադրբեջանական ԶԼՄ-ները բացահայտ հակառուսական քարոզչությամբ են զբաղված, փորձելով բարձրացնել իրենց վարկանիշը արևմտյան լսարանի առջև: Ռուսական նավթի վրա թեկուզ և սահմանափակ պատաժամիջոցներ կիրառելուց հետո, ադրբեջանական նավթի գինը այսօր հատեց մեկ բառելի դիմաց 130 դոլարի սահմանը:

Ընդորում այս հակամարտության ընթացքում թուրքերն ու ադրբեջանցիները փորձում են իրենց շահերի համար սակարգել թե Մոսկվայի, և թե Արևմտյան տերությունների հետ: Եվ այստեղ ամեն քայլ, ամեն դետալ ունի իր նպատակը: Էրդողանը թույլ չի տալիս, որ Շվեդիան և Ֆինլանդիան դառնան ՆԱՏՕ-ի անդամ, միաժամանակ փորձելով դա «վաճառել» Մոսկվայի վրա, իսկ մյուս կողմից՝ պահանջում  է ԱՄՆ-ից վերանայել իր հանդեպ  պատժամիջոցները: Պահանջում է, որ  շվեդները դադարեն աջակցել իրենց երկրում տեղակայված քրդական կազմակերպություններին և միաժամանակ պատրաստվում են ներխուժել Սիրիա, փորձելով այնտեղ գրավել ավելի քան 20 հազար քառ. կմ. տարածք:

Իսկ ի՞նչ են հակադրում այս ամենին Երևանում, գրեթե ոչինչ: Փաշինյանը Հայաստանը միջազգային  սուբյետկից, երկիրը դարձրել է օբյեկտ, որին  ֆուտբոլի գնդակի պես օգտագործում են թե Արևմուտքում, և թե Մոսկվայում:

Եվ այս ամենից հետո, թող ոչ ոք չզարմանա, թե ինչու ռուս-ուկրաինական պատերազմի ավարտից հետո, մենք կրկին կորուստներ կարող ենք արձանագրել դիվանագիտական հարթակներում: Քանզի այսպիսի տգետ և ապաշնորհ իշխանություն Հայաստանում չի եղել վերջին 30 տարիների ընթացքում: Բայց այդ ձախողումների համար մեղավոր է բացառապես հայ հանրությունը, իր տարատեսակ վերնախավերով և անկիրթ զանգվածներով: Մենք գիտենք ընդամենը մեկ բան, հերթական ձախողումից հետո, անիծել ողջ աշխարհին, որ մեր հոգսերով չի ապրում և ճակատագրին, որ այդքան «անհաղորթ է» մեր շահերի համար:

Պարզապես մեր հանրությանը դեռ ոչ ոք չի բացատրել, որ հատկապես 21 դարում, ժողովուրդը իր քայլերի համար ինքը պետք է պատասխան տա, իսկ ուրիշներին մեղադրելուց առաջ հաճախ պիտի նայի հայելու մեջ, որպեսզի կարողանա սթափ վերլուծել սովորի և հերթական սխալները չկատարի:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան