Ադրբեջանում և Թուրքիայում սկսել են լրջորեն մտահոգվել Փաշինյանի ապագայով

Ադրբեջանի ԱԳ նախարար Բայրամովի գնահատականը հայաստանյան ցույցերի վերաբերյալ, վկայում է մեկ բանի մասին, այստեղ խիստ մտահոգված են Փաշինյանի իշխանության ապագայով: Բաքվում, արդարացիորեն կարծում են, որ Փաշինյանն իրենց պատմական շանս է տվել լուծել իրենց բոլոր խնդիրները տարածաշրջանում հայերի հաշվին: Երկրորդ այսպիսի հնարավորություն ադրբեջանցիները կարծում են, որ չեն ունենա, առնվազն մոտակա 30-40 տարիների ընթացքում: Ավելին, ըստ ադրբեջանցիների, Փաշինյանը նրանց ոչ միայն թույլ տվեց հաղթանակ տանել Հայաստանի հանդեպ, այլև հնարավորություն է տալիս լեգիտիմացնել այն քաղաքական և դիվանագիտական հարթակներում: Այսպիսի Հայաստանի ղեկավար չի եղել սկսած 1991 թվականից: Բաքվում կարծում են, որ Փաշինյանին պետք է աջակցեն, թե Մոսկվայում, և թե Բրյուսելում, որպեսզի հայ հանրությունը հույս չունենա, որ այն քաղաքականությունը, որն վարում է Փաշինյանը, կարելի կլինի հետ պտտել:

Ավելին, Բաքվի իշխանության մոտ կանգնած որոշ շրջանակներ կարծում են, որ Փաշինյանի դեմ ցույցերը սկսվեցին այն ժամանակ, երբ նա Բրյուսելից վերադարձավ` բավարարելով Բաքվի բոլոր պահանջները:

Ըստ այդ շրջանակների, Փաշինյանի պահվածքից կարող էին մնացել Փաշինյանի վարքագծից Բրյուսելում:

Ըստ թուրքական քաղաքական շրջանակների, Փաշինյանը Հայաստանը դարձրել է ֆուտբոլի գնդակ, միջազգային դիվանագիտական հարթակներում: Նրա համար, ըստ թուրքերի, մեկ է, թե ում հովանու տակ Հայաստանը կկնքի խաղաղության պայմանագիրը Ադրբեջանի հետ: Փաշինյանի գլխավոր նպատակը իշխանությունը պահելն է, որպեսզի կարողանա լուծել  իր ֆիզիկական անվտանգության խնդիրը:

Այդ տեսանկյունից, Թուրքիայում կարծում են, որ Փաշինյանը բոլոր պարագաներում հրաժարական չի տա և այդ իմաստով չարժե ավելնորդ մտահոգվել նրա հետագա ճակատագրով:

Ավելին, ըստ թուրք վերլուծաբանների, եթե Թուրքիայում և Ադրբեջանում չափից դուրս շատ մտահոգվեն Փաշինյանի ճակատագրով, ապա դրանով նրան լրացուցիչ հիմք կարող են տալ զիջումների չգնալու հարցում և դա կարող է ըմբռնումով ընկալվել Մոսկվայում և Բրյուսելում:

Ահա թե ինչու, թուրքերի կարծիքով պետք է, ճիշտ հակառակը,  էլ ավելի կոշտացնել Հայաստանի և հայերի հանդեպ քաղաքականությունը, որպեսզի ոչ մեկի մոտ հույս չմնա, որ Անկարայում և Բաքվում կարող են զիջել հայերին:

Ի դեպ հենց դրանով է նաև պայմանավորված այն հանգամանքը, որ Թուրքիայում սկսել են ավելի կոշտ քաղաքականություն վարել տեղի հայ համայնքի նկատմամբ, սկսել են վախեցնել Կարո Փալյանին նոր կալանքներով, կրկին մերժում են թույլատրել միջոցառումներ անցկացնել, որտեղ հիշատակվում «ցեղասպանություն» բնութագրումները:

Այսպիսով կարող ենք արձանագրել, որ Փաշինյանն պատմական դեր  կատարեց ոչ միայն հայ, այլև թուրք և ադրբեջանցի ժողովուրդների կյանքում: Նրանք այս հանգամանքը գնահատաում են և կարևորում են, որ այս պատմական փուլը հնարավորինս երկար տևի:

Սա է իրականությունը:

Արտակ Հակոբյան