Բայդենի կողմից հնչեցրած ապրիլի 24-ի վերաբերյալ գնահատականից «նեղվել էին» Էրդողանը, Ալիևը և Արման Բաբաջանյանը

Այն, որ ԱՄՆ նախագահ Ջո Բայդենի գնահատականը  Ապրիլի  24-ի դեպքերի վերաբերյալ  որակվել էր, որպես Ցեղասպանություն, պիտի  դժգոհություն առաջացներ Անկարայում և Բաքվում, հասկանալի է: Թուրքերն ու ադրբեջանցիները չեն հասկանում, թե ինչու է Բայդենը շարուանակում մի քաղաքականություն, որից պատրաստվում է հրաժարվել նույնիսկ այսօրվա պաշտոնական Երևանը: Հասկանալի պատճառով, Նիկոլ Փաշինյանը դեռ չի հայտարարում, որ «պիտի իջեցվի Ցեղասպանության ճանաչման նշաձողը», քանի դեռ նրան չի հաջողվել «իջեցնել Արցախի կարգավիճակի պահանջման նշաձողը»: Բայց հասկանալի է, որ Ցեղասպանության նշաձողը նույնպես Փաշինյանի «տնային աշխատանքի» կատարման հերթի մեջ է:

Ըստ թուրքերի, Վաշինգտոնի «իներցիոն մոտեցումը» Ցեղասպանության ճանաչման վերաբերյալ նյարդայնացնող է: Թուրքիայի ԱԳ նախարար Մևլութ Չավուշօղլուն արդեն չի թաքցնում և հայերին Գորշ գայլերի նշանով է վախեցնում, իսկ, ահա, ամերիկացիները չեն հասկանում, որ «թրենդը» փոփոխվել է և նույնիսկ Փաշինյանն է համաձայն, որ Հայաստանը «ըմբռնումով» վերաբերվի թուրքական սպառնալիքներին:

Նույնաբովանդակ հայտարարությամբ հանդես եկավ նաև պաշտոնական Բաքուն:

Այստեղ՝ «...ցավում են, որ ԱՄՆ-ի նախագահն միակողմանի հայտարարությամբ է հանդես գալիս, որը ...հակասում է սկսված  հայ-թուրքական հյարաբերությունների նորմալացման գործընթացին...»:

Այս շարքում արդեն զարմանալի չէր Հայաստանում բացահայտ ձևով գործող թուրքամետ ուժերի և գործիչների արձագանքը: Պարզվում է նրանց էլ է զայրացրել Բայդենի հայտարարությունը: Մասնավորապես այդ գործիչներից մեկը՝ Արման Բաբաջանյանը, իր «...հիասթափությունն ու ափսոսանքն է...» հայտնել, որ ցեղասպանության գնահատականի հետ միասին, Բայդենը Հայաստանի զարգացման և հեռանկարի հիմնական ուղենիշներ չի նշել: Մասնավորապես այն, որ «...Հայոց ցեղասպանության ճանաչումը հզոր Հայաստանի անխտիր բոլոր հարևանների հետ բարիդրացիական հարաբերությունների հաստատումն է...»:

Տպավորություն է ստեղծվում, որ Բաբաջանյանը հենց Անկարայի խնդրանքով է  հայտարարում իր «ափսոսանքը» առ Բայդեն, կարծես հաշվետվություն տալով, որ Հայաստանում իր «գործը» կատարել է:

Մեծ հաշվով զարմանալի չէ, որ Հայաստանում արդեն գլուխ է բարձրացնում բացահայտ թուրքամետ ուժերի ներկայացուցիչը: Քանզի, երբ Ռուսաստանի դերը տարածաշրջանում սկսում է նվազել, և Մոսկվան համաձայնվում է, որ տարածաշրջանի խնդիրները պիտի լուծվեն 3+3 բանաձևի համաձայն, նշանակում է, որ Թուրքիան ստանում է լեգիտիմ իրավունք իր քաղաքական ներկայությունն ունենալ, արդեն ոչ միայն Ադրբեջանում, այլև Հայաստանում:

Սա է իրականությունը:

Արտակ Հակոբյան