Բրյուսելյան հանդիպումը ցույց տվեց, որ Ադրբեջանը շատ մոտ է դիվանագիտական մեծ հաղթանակին

Բրյուսելյան երեկվա հանդիպումից առանձնահատուկ էր այն, որ Եվրոպական խորհրդի ղեկավարի ելույթում  այդպես էլ չհնչեցին ոչ միայն ղարաբաղյան խնդրի կարգավորման մասին որևէ դրույթ, այլև բառ անգամ չհնչեց ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի գործունեության մասին:

Հիշեցնենք, որ այս երկու դրույթները միշտ եղել են ադրբեջանցիների պահանջները: Ստացվում է, որ բրյուսելյան հանդիպումը ընթացավ, փաստացի, առավելապես ադրբեջանական օրակարգով: Իսկ դա նշանակում է, որ ղարաբաղյան խնդրի օրակարգը հետ է քաշվում հետին պլան, և առաջ է գալիս Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականության ճանաչման հարցը Հայաստանի կողմից:

Եթե այդ վերջին դրույթի հետ միասին, հատուկ շեշտվեր Արցախի ինքնորոշման իրավունքի գաղափարը, ապա ոչ մի հարց չէր առաջանա: Սակայն ներկայիս դիվանագիտական մարաթոնի գլխավոր իմաստը կայացել է նրանում, որ ադրբեջանցիները կարողացել են ղարաբաղյան խնդրի կարգավորման հարցը հետին պլան թողնել, որպեսզի ստանան դիրքային առավելություն հենց այդ հարցում: Ինչ վերաբերվում է հայկական կողմի դիրքորոշմանը, ապա այստեղ կա հստակ տեսակետի բացակայություն, ինչը էապես թուլացրել է Հայաստանի դիրքերը միջազգային հարթակներում:

Նախկինում, երբ 1994-95 թվականներին Ադրբեջանը պարտություն կրեց պատերազմում, կարողացավ ընդամենը մեկ-երկու տարի անց դիրքային առավելություն ձեռք բերել դիվանագիտական ճակատում, մասնավորապես Լիսաբոնում: Մինչդեռ այսօր, երբ պատերազմի պարտվող կողմը Հայաստանն է, վերջինս կորցրել և շարունակում է կորցնել իր բոլոր նախկին ձեռքբերումները դիվանագիտական հարթակում: Որից էլ կարող ենք եզրակացնել, որ Հայաստանը մոտ ժամանակներս կարող է խոշորագույն պարտություն կրել նաև դիվանագիտական ոլորտում:

Սա է իրականությունը:

Արտակ Հակոբյան