ՔՊ-ի կողմից այսօրվա՝ «Շուշիի հռչակագրի» դեմ քվեարկությունն ապացուցում է, որ հենց դրա համար էր Արա Այվազյանը հեռացվել իր պաշտոնից

Ճիշտ է, նախկին ԱԳ նախարար Արա Այվազայնը ֆորմալ տեսանկյունից ինքնակամ էր հրաժարական տվել իր պաշտոնից 2021 թվականի մայիսի 27-ին, իսկ Հայաստանի ԱԳՆ-ն «Շուշիի հռչակագրի» վերաբերյալ դատապարտող հայտարարությամբ հանդես էր եկել նույն թվականի հունիսի 17-ին, սակայն ՔՊ-ի այսօրվա պահվածքը ԱԺ-ում վկայում է ավելի խորն ընթացող գործընթացների մասին: Երբ Գուրգեն Արսենյանը հղում է անում հունիսի 17-ի ԱԳՆ հայտարարության վրա և նշում, որ դրանից ավել, այլ հայտարարությամբ իմաստ չունի հանդես գալ, որպեսզի, իբր,  չխաթարվեն հայ-ադրբեջանական և հայ-թուրքակական հարաբերությունները, պարզ է դառնում, որ կամ նա ոչինչ չի հասկանում երկրի միասնական արտաքին քաղաքականություն վարելու անհրաժեշտության մասին, կամ էլ նա դա շատ լավ  հասկանում է, սակայն, իրականում, քննադադաբար է տրամադրված հունիսի 17-ի ԱԳՆ-ի հայտարարության վերաբերյալ: Այսինքն, հենց այդ մթնոլորտի պատճառով էր, որ Հայաստանի ԱԳՆ-ի հիմնական կազմը փոխվեց:

Ուշադրություն դարձնենք նաև այն հանգամանքի վրա, որ Նիկոլ Փաշինյանը մեկ անգամ չէ, որ խիստ քննադատության էր ենթարկել Արա Այվազյանի ժամանակվա ԱԳՆ-ի գործելաոճը: Իրականում, նա, փաստացի, ոչ թե ոճն էր քննադատել, այլ այդ քաղաքականության բովանդակությունը: Այսինք, այսօր կարող ենք հաստատակամորեն  պնդել, որ Նիկոլ Փաշինյանի այսօրվա թիմը համաձայնվել է թուրք-ադրբեջանական գրեթե բոլոր նախապայմանների հետ: Այսօրվա իշխանությունն ոչ թե Հայաստանի շահերից բխող քաղաքականություն է փորձում վարել, այլ նպատակ է հետապնդում իրականացնել Թուրքիայի և Ադրբեջանի բոլոր նախապայմանները:

Ինչու՞ է այդպես ստացվել, դա արդեն առանձին խոսակցության թեմա է: Պարզ է մեկ բան,  այսօր Հայաստանում իշխանությունը ներկայացնող անձինք գրեթե ոչ մի կապ չունեն Հայաստանի և հայ ժողովուրդի շահերի հետ: Նրանք, պարզապես, չեն էլ թաքցնում, որ օր առաջ փորձում են բավարարել հարևան երկրների շահերը:

Նման իրավիճակ եղել է նաև այլ երկրներում: Օրինակ, ՌԴ նախկին նախագահ Բորիս Ելցինը 1990-ից հետո վարում էր հենց այդպիսի քաղաքականություն: Նույնն իր կառավարման տարիների վերջում փորձում էր իրականացնել ԽՍՀՄ առաջին և վերջին նախագահ Միխայիլ Գորբաչովը: Մուդրոսյան պայմանագրի կնքումից հետո, երբ  Օսմանյան կայսրությունը պարտություն կրեց պատերազմում 1918-ին, նույն քաղաքականությունն էր վարում Թուրքիայում Դամադ Փաշան:

Գեներալ Վոյցեխ Յարուզելսկին էր նույն քաղաքականությունը վարում էր Լեհաստանում անցյալ դարի 80-ական թվականներին, երբ «Համերաշխությունը» (1980 թվականից ստեղծված Արևելյան Եվրոպայի առաջին ազատ, պետության կողմից չվերահսկվող «Համերաշխություն» արհեստակցական միությունը - խմբ) ռեպրեսիաների ենթարկվեց, ֆրանսիացի մարշլ Պետենն էր այդպիսի քաղաքականություն վարում նացիստական Գերմանիայի տակ և այսպես շարունակ:

Սա կոչվում է քաղաքագիտական տերմիններով, կոլլաբորացիոնիստների իշխանություն: Նմանատիպ իշխանությունն իր քաղաքականությունը հիմնավորում է հենց այնպես, ինչպես հիմնավորում են Նիկոլ Փաշինյանն ու Գուրգեն Արսենյանը:

Նրանք ոչ առաջինն են, ոչ էլ վերջինը:

Պարզապես այս առիթով քաղաքական տեսանկյունից ավելացնելու ոչինչ չկա: Պարզապես մարդիկ, ովքեր համագործակցում են այս իշխանությունների հետ, լավ կլիներ, որ ծանոթանային հայտնի ֆրանսիացի գրող Գի Դը Մոպասանի հայտնի «Փքաբլիթ» աշխատության հետ  և ամեն ինչ իր տեղը կընկնի:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան