Մակրոնը ցանկանում է ունենալ այն դերակատարումը ռուս-ուկրայինական ճգնաժամում, ինչն ունեցավ Սարկոզին 2008-ին ռուս-վրացական պատերազմի ժամանակ

Ուկրաինայի շուրջ լարվածությունը կարծես մոտ է խաղաղ հանգուցալուծմանը: Եթե մեկ ամիս առաջ բոլորին թվում էր, թե պատերազմ անխուսափելի է, ապա այսօր գրեթե բոլոր խաղացողները հասկացել են, որ պատերազմի հավանակությունն էապես նվազել է: Թե ինչու այդպես ստացվեց, առանձին խոսակցության թեմա է: Այսօր բոլոր կողմերը փորձում են հետ քայլ անել, միաժամանակ փրկելով սեփական դեմքը: Այդ վիճակի մեջ են, թե ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինը, թե ԱՄՆ նախագահ Ջո Բայդենը, և թե Ուկրաինայի նախագահ Վլադիմիր Զելենսկին:

Կողմերից ոչ մեկը չի ուզում, որ բռնկվի պատերազմ և միաժամանակ բոլոր խաղացողները փորձում են բլեֆով զբաղվել, հույս ունենալով, որ դրանից կարող են ստանալ սեփական երկրներում ներքաղաքական դիվիդենտներ: Բայդենի համար Աֆղանստանից ամերիկյան զորքերի փախուստից հետո ուկրաինական հարցը դարձել է անչափ կարևոր, քանզի եթե այս հարցում էլ նա նահանջի, կընկնի նախկին նախագահ՝ Ջիմմի Քարտերի օրը, ով իրանական ճգնաժամից հետո 1980-ին խոշոր պարտություն կրեց նախագահական ընտրությունների ընթացքում:

Զելենսկիի համար էլ է կարևոր, որ այս հարցը խաղաղ ձևով լուծվի, քանզի նա ներքին կյանքում իշխանությունը պահելու խնդիր ունի: Նա  փորձում է չեզոքացնել իր հիմնական հակառակորդներին և աջից, և ձախից՝ Ուկրաինայի նախկին նախագահ Պյոտր Պորոշենկոյին և ուկրաինացի պատգամավոր Վիկտոր Մեդվեդչուկին: Իսկ երբ դա կատարվում է Ռուսաստանի հետ ճգնաժամի ընթացքում, ապա դա խիստ բացասական է ընկալվում ուկրաինական հանրության կողմից: Այլ խնդիր է, երբ արտաքին վտանգը թուլանում է, և այդ դեպքում հեշտ է լինում զբաղվել «վհուկների որսով»:

Ինչ վերաբերվում է Պուտինին, ապա անհասկանալի է, թե ինչու և ով նրան հորդորեց սրել այս իրավիճակը: Տպավորությունն այնպիսին է, որ նրան դրդել են մի քայլի, որից ցանկացած ելքի դեպքում Պուտինը կրելու է լուրջ վարկանիշային կորուստ երկրի ներսում:

Եթե նա հետ է քաշում զորքերը, ապա նա կարող է մեղադրվել  թուլության մեջ, իսկ եթե սկսվի պատերազմ, ապա դա կարող է լինել ռուս հանրության համար ամենաանհասկանալի պատերազմը, որի արդյունքները կարող են շատ վատը լինել Մոսկվայի համար: Այստեղ իհարկե խոսքը գնում է այն մասին, որ ռուսական զորքերի ներխուժման դեպքում Արևմուտքը կարող է այնպիսի պատժամիջոցների դիմել, որից ռուսական տնտեսությունը կարող է փլուզվել:

Ահա, թե ինչու բոլոր կողմերին էլ պետք է, որ այս իրավիճակը խաղաղ ձևով հանգուցալուծվի:

Եվ այստեղ խաղի մեջ են մտնում, այսպես կոչված «միջնորդական առաքելությամբ» հանդես եկող երկրների ներկայացուցիչները: Այսօր այդ դերն իրենց վրա են փորձում վերցնել Ֆրանսիայի նախագահ Էմանուել Մակրոնը և Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը:

Ֆրանսիան այդպիսի դեր կատարեց 2008-ին ռուս-վրացական հակամարտության ժամանակ, և այսօր նույն բանը հույս ունի կատարել Մակրոնը: Մանավանդ, որ մի քանի ամիս անց Ֆրանսիայում անցկացվելիք նախագահական ընտրությունների շեմին դա նրան կարող է տալ լրացուցիչ հաղթաթուղթ:

Սա է իրականությունը:

Արտակ Հակոբյան