Ինչո՞ւ ռուս պատգամավորները չեն սիրում հայ վարորդներին

Ինչպես հայտնի է, այս տարվա հունիսի 1-ից Ռուսաստանում արգելվում է օգտագործել տրանսպորտային միջոցները այն վարորդների համար, ովքեր որ ունեն ոչ ռուսական միջազգային վարորդական իրավունք: Անշուշտ, դա չի վերաբերվում զբոսաշրջիկներին: Սակայն դա չի վերաբերվում նաև Բելառուսի քաղաքացիություն ունեցող վարորդներին: Այն, որ Բելառուսի քաղաքացիները ավանդաբար ավելի շատ իրավունքներ ունեին Ռուսաստանում, քան նույնիսկ ԵԱՏՄ-ի մյուս անդամ երկրների քաղաքացիները, հայտնի է բոլորին:
Սակայն միասնական տնտեսական համակարգ կազմելու հիմնական նպատակը հենց այն է, որ այն միասնական լինի բոլոր առումներով: Իսկ Ղազախստանի, Ղրղզստանի և Հայաստանի քաղաքացիները այդ իմաստով տարբերվում են Բելառուսի քաղաքացիներից: Նրանց իրավունքները Ռուսաստանի տարածքում բելառուսների համեմատ ավելի սահմանափակ բնույթ ունեն:
Սակայն զարմանալիորեն այսօր Պետդումայի պատգամավորները կոչով դիմել են Պուտինին, որպեսզի այս վարորդական իրավունքների արգելքը հանվի նաև Ղրղզստանի քաղաքացիների համար, այն պատճառաբանությամբ, որ այդ երկրում ռուսաց լեզուն ունի պետական կարգավիճակ: Բայց չէ՞ որ ռուսաց լեզսուն նման կարգավիճակ ունի նաև Ղազախստանում: Բայց արի ու տես, որ ղազախ վարորդների իրավունքները Ռուսաստանի Պետդուման չի ուզում պաշտպանել: Եվ այստեղ ակնարկը շատ հասկանալի է: Բանն այն է, որ Ղազախստանը որոշում է կայացրել ղազախերենը կիրիլիցայից փոխարինել լատինիցայով, ինչը խոր դժգոհություն է առաջացրել Մոսկվայի մոտ: Կրեմլը կասկածում է, որ Ղազախստանն այս քայլով փորձ է անում թուլացնել Ռուսաստանի ազդեցությունն այդ երկրում: Եվ հենց Ղազախստանին էր ուղղված վերջերս Ռուսաստանի բարձրաստիճան չինովնիկների կոչը, որ ԵԱՀՏ տարածքում բոլոր լեզուներն ունենան նույն կիրիլիցայի հիմքը: Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ կոնկրետ Ղազախստանն էր լատինիցային անցնելու որոշում կայացրել, պարզ է, որ ռուս չինովնիկի այս կոչը ուղղված էր հենց Նորսուլթան Նազարբաևին:
Հայաստանը բարեբախտաբար այս պրոցեսներից դուրս է, քանզի մենք չունենք լեզվի խնդիր: Բայցև հենց դրա պատճառով էլ չենք հայտնվում այն արտոնյալ երկրների շարքում, որը փորձում է ուրվագծել Մոսկվան: Սակայն պարզ է մեկ բան, որ իսկական միասնական տնտեսական դաշտ ստեղծելու համար պետք է իսկապես լուրջ տնտեսական և քաղաքական մոտեցում, այլ ոչ թե մանր կծմծոցներ: Հակառակ դեպքում այդ միասնական կոչվող տարածքը կնմանվի տարբեր ֆեոդալական կարգավիճակներ ունեցող սեկտորների, որից հաստատ չեն օգտվի ոչ Ռուսաստանը, ոչ էլ` ԵԱՏՄ մյուս երկրները:

Հակոբ Կարապետյան