Էրդողանը նահանջելու տեղ չունի, իսկ ում վրա հարձակվի՝ Փարիզի ու Բեռլինի, թե Մոսկվայի ու Երևանի, նրան չի հետաքրքրում
«Մերձավոր Արևելքի ինստիտուտ» հետազոտական կենտրոնի հիմնադիր և նախագահ Եվգենի Սատանովսկին մեկնաբանել է Թուրքիայում լիրայի անկման ֆոնին ծավալվող քաղաքական ճգնաժամը։
«Թուրքիայում տեղի ունեցած անկարգությունները, որտեղ ազգային արժույթը հերթական անգամ մեծ անկում ապրեց՝ կառավարության հրաժարականի աղմկոտ պահանջներով, Էրդողանի հրաժարականի պահանջներով և նրա «Արդարություն և զարգացում» կուսակցության իշխանությունից հեռացնելու պահանջներով, բուռն, բայց քիչ հիմնավորված «վերածնունդ» ու ակտիվություն առաջացրեց «սա Էրդողանի վերջի սկիզբն է» թեմայով հարևան երկրների, այդ թվում՝ Հայաստանի քաղաքական գործիչների և լրագրողների շրջանում։
Արդյո՞ք Թուրքիան կնվազեցնի ճնշումը հարևան երկրների, հատկապես Երևանի վրա (ավելի քան հասկանալի ակնկալիքները Զանգեզուրի միջանցքի շուրջ լարվածության ֆոնին, և ոչ միայն Հայաստանի, Լաչինի շրջանի բնակիչների շրջանում, որոնք առաջին հերթին մտահոգված են դրանով): Արդյո՞ք տնտեսության մեջ առկա խնդիրները կկանգնեցնեն թուրքական էքսպանսիան հետխորհրդային տարածքում, որի համար թուրքերը պարզապես բավարար գումար չունեն դրան լիարժեք աջակցելու համար։
Իրականում այն ավելի շուտ միայն կարագանա։ Թուրքիային անհրաժեշտ են նոր շուկաներ և էներգիայի նոր աղբյուրներ, իսկ Անդրկովկասը, Ղազախստանը և Կենտրոնական Ասիան ապահովում են այդ ամենը, ինչպես նաև Ռուսաստանի թյուրքական շրջանները, որոնց հետ թուրք գործարարները ավելի սերտ կապեր են հաստատում՝ ճանապարհ բացելով քաղաքական իսլամի թուրքական տարբերակի, «Մուսուլման եղբայրների» ոճով, և պանթյուրքիստական գաղափարախոսության համար։
Էրդողանի ախորժակները մեծ են, և նրա ծրագրերն ավելի մեծ են, ուստի թուրքական իսլամիստական հիմնադրամները կադրեր են պատրաստում Հնդկաստանի և Չինաստանի մուսուլմանների համար, Ինդոնեզիայի և Գերմանիայի, ինչպես նաև Ռուսաստանի շրջանների համար, ներառյալ ամբողջովին աշխարհիկ Յակուտիան, որտեղ ուղղափառությունն է ամենատարածված կրոնը: Բայց չէ՞ որ յակուտները թուրքեր են։ Էրդողանի համար սա ավելի քան բավարար է։
Լավատեսները, ովքեր անկեղծորեն հավատում են, որ Թուրքիայի տնտեսության խնդիրները կկանգնեցնեն Էրդողանին, չեն հասկանում, այն է, որ ներքաղաքական ցանկացած դժվարությունն ամենահեշտ կերպով լուծվում է արտաքին հակամարտությունների պայմաններում։ Այսպիսով, դրանք հաճախ ստեղծվում են հենց այն նպատակով, որ բնակչության ուշադրությունը շեղեն իրենց դժգոհությունից:
Սրանք գործնական քաղաքագիտության հիմունքներ են, բայց ոչ ոք երբեք դրանք հաշվի չի առնում, ու ապարդյուն։ Այսպիսով, Թուրքիայի և նրա նախագահի ագրեսիվ արտաքին քաղաքականությունը ոչ միայն չի փոխվի, այլ ընդհակառակը, այս երկիրն ավելի ագրեսիվ է լինելու, քան այսօր։ Էրդողանը նահանջելու տեղ չունի, իսկ ում վրա հարձակվի՝ Փարիզի ու Բեռլինի, թե Մոսկվայի ու Երևանի, Դելիի թե Պեկինի նրան ընդհանրապես չի հետաքրքրում։ Ինչն էլ նա ԱՄՆ-ին հաջողությամբ ցույց է տալիս Սիրիայում։ Այսպիսի մարդիկ, այսպիսի ժամանակներ...»:
Zham.am
Հետևեք մեզ Facebook-ում