Ի՞նչ մտավախություն ունի Փաշինյանը Մոսկվայից, որ Բրյուսելի «փրփուրներից» է փորձում կախվել

Նոյեմբերի 7-ի իր հարցազրույցում Նիկոլ Փաշինյանն ասաց, որ կհանդիպի Իլհամ Ալիևի հետ, եթե լինեն կոնկրետ պայմանավորվածություններ: Իսկ «հանդիպում՝ հանուն հանդիպման, իրեն պետք չէ»՝ նշեց այդ հարցազրույցի ընթացքում Փաշինյանը: Հիշենք, որ մինչև նոյեմբերի 9-ը հայ հանրության մեջ խուճապային տրամադրություններ էին տիրում, որ շուտով մի ինչ-որ «նոր փաստաթուղթ» է ստորագրվելու, որտեղ լինելու էին, իբր  Հայաստանի համար խիստ բացասական դրույթներ:

Իսկ Նիկոլ Փաշինյան-Իլհամ Ալիև-Վլադիմիր Պուտին հնարավոր հանդիպման մասին այդ օրերին անոնսում էր նույնիսկ Կրեմլի մամլո-խոսնակ Դմիտրի Պեսկովը:

Հետո, վերջինս, դիվանագիտորեն նշեց, որ «կողմերից մեկը հրաժարվեց այդ հանդիպումից», և բոլորի համար պարզ դարձավ, որ հենց Փաշինյանն էր մերժել այդ հանդիպումը:

Հետո, բռնկվեցին հայտնի սահմանային դեպքերը, որի ժամանակ կրկին հայկական կողմն տվեց զոհեր, վիրավորներ և նոր գերիներ:

Այդ ժամանակ Փաշինյանի հրահանգով իր թիմակիցները սկսեցին շանտաժի ենթարկել Ռուսաստանին, որ վերջինս չի կատարում իր պարտավորությունները՝ պաշտպանել Հայաստանը: Այդ դեպքերից մեկ օր անց եղավ Պուտին-Փաշինյան հեռախոսազրույցը, որից հետո Հայաստանի վարչապետը հայտարարեց, որ ինքը լիովին աջակցում է ռուսական ծրագրերին՝ ուղղված  հայ-ադրբեջանական սահմանի սահմանագծմանն և սահմանազատմանը:

Այդ ամենից քիչ անց հայտնի դարձավ, որ Փաշինյան-Ալիև հանդիպումն կկայանա, բայց ոչ թե Մոսկվայում, այլ Բրյուսսելում, Եվրախորհրդի ղեկավար Շարլ Միշելի քավորությամբ:

Պարզ է, որ Բրյուսելում որևէ կոնկրետ փաստաթուղթ կամ նույնիսկ համաձայանագիր չի կնքվելու: Բայց Փաշինյանն խոստացել էր, որ Ալիևի հետ կհանդիպի այն դեպքում, երբ այն կոնկրետ արդյունք կտա:

Հասկանալի է, որ այս կարճ ժամանակահատվածում, որևէ լուրջ փաստաթուղթ կողմերը չէին կարող համաձայնեցնել: Ուրեմն ինչու՞մն է խնդիրը: Ինչու՞ Փաշինյանն մերժեց հանդիպել Ալիևի և Պուտինի հետ նոյեմբերի 9-ին նույնիսկ օնլայն ձևաչափով, բայց համաձայնվում է Ալիևի հետ հանդիպել Բրյուսելում, փաստացի ֆրանսիացիների հովանու ներքո:

Կարծում ենք, որ գատնիքը գտնվում է նրանում, որ Փաշինյանն չի ուզում վերջնականապես խաղից դուրս թողնել «ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի» ֆորմատը, քանզի միայն այստեղ է որ նա ունի շանս մանևրել Արցախի կարգավիճակի շուրջ: Մնացած այլ ֆորմատներում նրան այդ շանսը չեն տալիս, և հենց դրա պատճառով էլ ռուսական բանակցային ֆորմատի հետ մեկտեղ նա փորձում է զուգահեռ ակտիվ պահել նաև «Մինսկի» ֆորմատը, որն, ինչպես երևում է, առաջ է տանելու ֆրանսիական կողմը:

Պարզ է, Ֆրանսիան չունի այն լծակները, ինչն ունի Մոսկվան և դրա պատճառով էլ Փարիզն այս հարցում փորձում է ակտիվ համագործակցել Ռուսաստանի հետ, որպեսզի իր հովանու տակ ընթացող գործընթացները, փոքր ինչ արժեք ունենան:

Սա է իրականությունը:

Արտակ Հակոբյան