Պաշտպանելով Սաակաշվիլին Բուրջանաձեն հետևում է հայկական քաղաքական ավանդույթներին

Ինչպես գիտեք քաղաքական գործիչների «դիմակազերծումը» համատարած երեւույթ է։ Հատկապես հետխորհրդային երկրներում որտեղ դասական քաղաքական կուսակցություններ չեն ձևավորվել, գաղափարախոսություններ չեն գործում, քաղաքական գործիչների տեսակետների փոփոխությունն արդեն սովորական է դառնում։

Սա հատկապես տարածված էր Հայաստանում, քանի որ անցած 30 տարիների ընթացքում (մինչև 2018թ.) Հայաստանի քաղաքական դաշտում պայքարը աշխարհաքաղաքական հետք չուներ։ Սա, իհարկե, դրական էր պետության շահերի տեսանկյունից, մյուս կողմից դասական կուսակցությունների գործունեության ավանդույթների բացակայությունը և հիմնական քաղաքական միտումների բացակայությունը հանգեցրին նրան, որ քաղաքական գործիչների տեսակետն ունեցել է «թիթեռնիկի կյանք»: Անուններ չենք տալիս, որպեսզի նորից չբորբոքենք մարդկային զգացմունքները։

Վրաստանն այս համատեքստում որոշակիորեն տարբերվում էր Հայաստանից այն պատճառով, որ այնտեղ ներքաղաքական պայքարը միշտ աշխարհաքաղաքական հետք է ունեցել, և արտաքին մոդերատորները թույլ չեն տվել քաղաքական գործիչներին հեշտությամբ փոխել իրենց համոզմունքներն ու տեսակետները։ Սա, իհարկե, չէր նշանակում, որ Վրաստանում «քաղաքական քամելեոններ» չկային, բայց քաղաքական գործիչների տեսակետների փոփոխությունը որոշակի տրամաբանություն ուներ։

Օրինակ, պարզ էր, որ իշխանափոխության եւ Շեւառնազդեի՝ նախագահ պաշտոնից հեռանալու ժամանակ Նինո Բուրջանաձդեն ու Միխեիլ Սաակաշվիլին միասին էին։ Պարզ էր նաև, որ «Վարդերի հեղափոխությունից» 7 տարի անց, երբ Սաակաշվիլին հաստատեց իր ավտորիտար ռեժիմը, Բուրջանազդեն անցավ ընդդիմություն։

Նինո Բուրջանաձեի քաղաքական և գաղափարական փոփոխություններն այնքան հեռուն գնացին, որ նա ոչ միայն աջակցեց Բիձինա Իվանիշվիլիին Սաակաշվիլիի դեմ պայքարում, այլև 2014 թվականի ուկրաինական իրադարձությունների ժամանակ լեգիտիմ և օրինական համարեց Ղրիմի միացումը Ռուսաստանին։ Թվում էր, թե դրանից հետո Նինո Բուրջանազդեն չի կարող վերադառնալ «արևմտամետ ճամբար», սակայն պետք է ասել, որ 2019 թվականից ի վեր նա հետևողականորեն քննադատել է Իվանիշվիլիի իշխանությանն՝ այն անվանելով ավտորիտար և ետադիմական։

Վերջերս, երբ Սաակաշվիլին վերադարձավ Վրաստան և ձերբակալվեց, Բուրջանաձեն սկսեց պայքարել Սաակաշվիլիի ազատ արձակման համար՝ միաժամանակ հայտարարելով, որ հոկտեմբերի 30-ին կայանալիք ՏԻՄ ընտրությունների երկրորդ փուլում նա կաջակցի Սաակաշվիլիի կողմնակիցներին։ Սա այն նույն Բուրջանաձեն է, ով ժամանակին Սաակաշվիլիին անվանել է «քաղաքական կենդանի» և արժանացել Ռուսաստանում ամենաբարձր մակարդակով ընդունելությանը։

Սա այն նույն Բուրջանաձեն է, որն այսօր պաշտոնապես հայտարարում է, որ դեմ է Վրաստանի՝ ՆԱՏՕ-ին անդամակցելուն, բայց միևնույն ժամանակ աջակցում է այն քաղաքական ուժին, որն ավելի արևմտամետ դիրքորոշումներ ունի, քան Իվանիշվիլիի ներկայիս իշխանությունը։

Հարկ է նշել, որ Վրաստանում նման երևույթները տարածված չեն եղել վերը նշված պատճառներով, և այստեղ կարելի է ասել, որ Բուրջանաձեն վարակվել է «հայկական վատ քաղաքական ավանդույթներով», ինչը վկայում է այն մասին, որ «քաղաքական քիմելեոնիզմի» գործընթացները սկսում են նկատվել նաեւ Վրաստանի քաղաքական դաշտում, ինչը ոչ մի լավ բան չի խոստանում Վրաստանին:

Սա՛ է իրականությունը:

Արտակ Հակոբյան