Ինչո՞ւ են Նիկոլ Փաշինյանն ու Իլհամ Ալիևը համատեղ պահանջում Արման Թաթոյանի հրաժարականը
Ինչպես հայտնի է, պատերազմից հետո հայ-ադրբեջանական սահմանի սահմանազատման հետ կապված բխող խնդիրները լուրջ վտանգ են ներկայացրել ոչ միայն Հայաստանի ազգային շահերին, այլև հարվածել են Հայաստանի քաղաքացիներին, ովքեր ուղղակիորեն տուժել են այդ սահմանազատումից։ Մարդու իրավունքների պաշտպանությամբ զբաղվող Արման Թաթոյանը, բնականաբար, իր պարտականությունից ելնելով, չէր կարող չարձագանքել այս երեւույթներին, ինչը հասկանալի ու կանխատեսելի դժգոհություն առաջացրեց ադրբեջանական իշխանությունների մոտ։
Ադրբեջանական քարոզչամեքենան տեւական ժամանակ կոշտ քննադատության է ենթարկում Արման Թաթոյանին, սակայն, ինչպես պարզվում է, Թաթոյանի գործունեությունը դժգոհություն է առաջացնում նաեւ հենց Նիկոլ Փաշինյանի շրջապատում։ Եվ ամենազարմանալին այն է, որ դժգոհությունը նույն պատճառով է առաջացել։
Երբ Ռոբերտ Քոչարյանի և Սերժ Սարգսյանի հետ կապված հարցերում Նիկոլ Փաշինյանի և Իլհամ Ալիևի շահերը համընկել են, դա դեռ հասկանալի է: Այս երկուսը համարվում են իշխանության համար պայքարում Փաշինյանի հիմնական քաղաքական մրցակիցները: Ինչ վերաբերում է Իլհամ Ալիևին, ապա հենց Քոչարյանի և Սարգսյանի օրոք հայերը կարողացան ոչ միայն հաղթել, այլև պահել ադրբեջանցիների նկատմամբ տարած հաղթանակը։ Սակայն, ի տարբերություն Քոչարյանի եւ Սարգսյանի, Արման Թաթոյանը իշխանության չի հավակնում եւ չպետք է վտանգ ներկայացնի Փաշինյանի համար: Սակայն, երբ Հայաստանի իշխանության կողմից նրա հասցեին հնչող քննադատությունը գործնականում չի տարբերվում ադրբեջանցիների քննադատությունից, ապա կարելի է եզրակացնել, որ Հայաստանում արդեն ձևավորվել է իշխանության որոշակի հատված, որը չսպասելով հայ-ադրբեջանական հարաբերությունների հաստատմանն արդեն սպասարկում են Ադրբեջանի շահերը։
Օրինակ, բավական է խորհրդարանում լսել տխրահռչակ Մարիա Կարապետյանին, և ամեն ինչ հնարավորինս ակնհայտ կդառնա նույնիսկ շարքային քաղաքացիների համար։ Իսկ այդպիսի «մարիները» այսօր Հայաստանում շատ են իշխանության ներսում, և պետական ապարատի քայքայված լինելու պայմաններում, բնականաբար, չի կարող լինել մի կառույց, որը քաղաքական կամք դրսևորելով կարող է ինքնուրույն բացահայտել «մարիկարապետյանների» գործողությունների իրական պատճառները:
Այսօր Հայաստանը նմանվել է «որբի գլխի», որին ով հասնում «խուզում է»։ Ակնհայտ է նաև, որ այս տարածաշրջանում, որտեղ երկարաժամկետ հեռանկարում գերիշխելու են դաժան բարքերը, հայոց պետականությունն այս տեսքով չի կարող երկար հեռանկար ունենալ, ինչն իր հերթին նշանակում է, որ 1915 թվականի Հայոց Ցեղասպանության վտանգը առկա է նաև հիմա։ Բայց եթե 100 տարի առաջ մենք կարող էինք բոլորին մեղադրել Ցեղասպանության համար` թուրքերից և եվրոպացիներից մինչև ռուսներ և ամերիկացիներ, ապա այսօր արդեն բոլորի համար ակնհայտ է, որ ներկա իրավիճակի հիմնական պատասխանատուն և մեղավորը միայն մենք ենք: Եվ այս ակնհայտ փաստն այլեւս չի կարելի հերքել:
Սա՛ է իրականությունը:
Հետևեք մեզ Facebook-ում