Լեւոն Պաչաջյան. Հավաքականի խաղի վերաբերյալ մի փոքր վերլուծություն

Հավաքականի խաղի վերաբերյալ մի փոքր վերլուծություն։ Հիմա հուսամ կրքերը հանդարտվեցին և կարող ենք մի փոքր խոսել թե ինչ տեղի ունեցավ։

1. Նախ ասեմ ընտրված կազմը ինչպես շատերի այնպես էլ իմ մոտ հարցեր առաջացրին։ Չեմ ուզում ասել, թե ես ինչպես կանեի բայց հարցեր իրոք կան։

2. Ընտրված կազմը մի կողմ թողնելով, հարցեր առաջացան նաև դիրքերի հետ կապված։ Օզբիլիս ձախ? Հենոն հենակետային (գնդակ խլող?????), խառնված պաշտպանություն։ Ինչու եմ էս նշում որովհետև եթե օրինակ Օզբիլսին տանում ենք ձախ (ով ձախլիկ է) դա նշանակում է նրան զրկում ենք իր հիմնական զենքից ինչն է հուժկու հարվածները։ Որովհետև երբ դու ձախլիկ ես և ձախ եզրում ես խաղում, դու հիմնականում գնդակը կտանես եզր և կփորձես փոխանցում կատարել տուգանային հրապարակ։ Իսկ այնտեղ մենք այսօր չունենք Մովսիսյան կամ Շահգելդյան կամ Անդրեյ Մովսիսյան ովքեր ֆիզիկապես ավելի բարձրահասակ ու ուժեղ էին և կարողնում էին երկրորդ հարկում պայքարել։ Հետո ճիշտ է փորձ եղավ և նրան տեղափոխեցին աջ եզր, բայց արդեն ուշ էր...
Հենոի հետ կապված։

Էլի ու էլի չգիտեմ ինչու նրան հետ են քաշում։ Թողեք էդ տղեն ստեղծագործի, գոլ խփի, հարձակվի, վերջին փոխանցում կատարի։ Ինչու են մարզիչները նրա որակները սահմանափակում իրոք չեմ հասկանում։ Եթե ինձ մնար կնախնտերի Հենոին առջևում տեսնել և թեկուզ պարտվեի 4-3 կամ 3-2 քան դժգույն 0-0 կամ 1-1 խաղալ։

3. Արագ գոլը իհարկե փոխեց իրավիճակը բայց մենք հոգեբանորեն նախ տանուլ տվեցինք չհավատալով, որ կարող ենք փոխել խաղի ընթացքը։ Արագ գոլից հետո եղան մի քանի հույսի րոպեներ, որ թվում էր կկարողանանք մի բան անել բայց ցավոք հետևում պաշտպանների անհատական սխալները շանս չտվեցին։ Մենք ձախողեցինք թե եզրերեում թե կենտրոնում։ Առաջին խաղակեսից հետո այդպես էլ չկարողանացանք հոգեբանորեն «հետ գալ» ոնց ասենք Երևանում կայացած խաղին էր։

4. Իսկ ընդանուր խաղը (չնայած համարիա խաղ չկար որպես այդպիսին) այդպես էլ պարզ չդարձավ թե ինչի մասին էր։ Եթե ապավինել էինք եզրային գրոհների և բարձրից փոխանցումներով պետք է գտնեինք Կորյանին ապա դա չաշխատող էր որովհետև մրցակցի պաշտպանները ուղղակի բարձրահասակ էին և հանգիստ պաշտպանվում էին։ Եթե կենտրոնով? ապա նորից հարցեր ինչու էդ դեպքում Հենոնին հետ էինք քաշել? Մարկոսը լավն է բայց արագությամբ զիճում է և միայն հեռահար հարվածներով բան դուրս չի գա։ Չկար հարձակումից պաշտպանություն արագ անցումը։ Չկար պրեսինգը, որը օդի պես պետք էր մանավանդ գնդակը կորցնելուց անմիջապես հետո։ Ու շատ ու փոքր դրվագներ, որոնք բերեցին այս արդյունքին։ Իսկ վերջում ուզում էի նշել մեր թիմի ֆունկցիոնալ վիճակի մասին։ Անզեն աչքով էլ երևում էր, որ մենք ֆիզիկապես զիճում ենք։ Իսկ երբ դու ֆիզիկապես զիճում ես ապա քեզ ոչ կոգնի քո կարգը, ոչ հայրենասիրությունը, ոչ տեխնիկան ոչ էլ աղոթքները! Թերևս այսքանը։

Լեւոն Պաչաջյանի ֆեյսբուքյան էջից