Պատերազմի ավարտից անցել է շուրջ 7 ամիս, բայց մենք դեռ չգիտենք վիրավորների, զոհվածների, գերիների ու անհետ կորածների իրական թվերը

Անիմաստ է վերլուծել, թե ինչու են թվերը թաքցնում իշխանությունները՝ նրանց հետ ամեն բան պարզ է։ Բայց լրիվ առանձին քննարկման թեմա է տուժածների հարազատների վարքագիծը։

Մի քանի ամիս առաջ անձամբ բախվելով զոհերի, գերիների ու անհետ կորածների հարազատների ոչ ադեկվատ վարքագծի հետ՝ ցանկություն ունեցա մասնագիտական պանելային քննարկում կազմակերպել։ Քննարկմանը պիտի ներգրավված լինեին լրագրողներ, հոգեբաններ և իրավապաշտպաններ։

Լրագրողները պիտի պատմեին, թե ինչ խնդիրների են բախվում, երբ անհրաժեշտ է լինում լուսաբանել հետպատերազմական հրատապ խնդիրներն ու իշխանությունների գործած ապօրինությունները, ինչպես են տուժածները խոչընդոտում ճշմարտության բացահայտմանն ու բարձրաձայնմանը։ Նույնիսկ մի օրինակ կար, երբ գերության մեջ գտնվողի հարազատները հարձակումներ էին գործել լրատվականի նկատմամբ՝ անձի՝ գերության մեջ գտնվելու փաստը լուսաբանելու համար (ինչի շնորհիվ էլ ի վերջո այդ անձը գերությունից ազատվեց)։

Հոգեբանները պիտի տային այդ մարդկանց վարքագծի բացատրությունը՝ սահմանեին նրանց պասիվության, վախերի ադեկվատ ու ոչ ադեկվատ դրսևորումները և տային նրանց հետ աշխատելու գրագետ ուղղությունը։

Իրավապաշտպանները պիտի տային դրա իրավական գնահատականը, բացատրեին, թե ինչպես է դա խոչընդոտում արդարադատության կայացմանն ու ինչ վտանգներ է պարունակում գերության մեջ գտնվողների կյանքի ու առողջության համար։

Սկսել էի բանակցել մի քանի մասնագետների հետ, որոնցից մի քանիսը հետաքրքրված էին ու ցանկություն ունեին մասնակցելու։

Սակայն, ինչպես նկատել եք, նման քննարկում տեղի չունեցավ. սառեցրեցի պրոցեսը։ Պատճառը և տխուր է, և ծիծաղելի. հասկացա, որ դեռևս ժամանակը չէ, քանի որ քննարկմանն ում էլ հրավիրեմ՝ տուժածների հարազատները պիցցայակերի ու նախկին թալանչու անուն կկպցնեն, կարժեզրկեն ու կկորցնեն տեղեկատվական այդ կակոֆոնիայի մեջ։

Անկեղծ ասած, տեսնելով այսօրվա իրադարձությունները՝ արդեն չեմ էլ պատկերացնում, թե դրա ժամանակը երբ է գալու։ Գուցե՝ այդ ժամանակը միշտ է...