Մեկը լեզվի դեմ էր կռիվ տալիս, մյուսը՝ Եկեղեցու, երրորդը՝ բանակի, չորրորդը՝ «Երրորդ հանրապետության», հինգերորդը՝ ազգային կապիտալի, վեցերորդը՝ դպրոցի, և այլն, և այլն

Հիշում եմ, թե ինչպես 2000-ականներին «ծլեցին» խմբեր, որոնք հայտարարում էին, թե ազգայնական են, ազգային նպատակներից էին խոսում, բայց գրեթե բոլորն էլ ազգային ինչ-որ բան զարգացնելու փոխարեն առաջարկում էին սկզբի համար եղած ինչ-որ բանը քանդել։

Հարցնում էի. «Իսկ ինչպե՞ս ենք հասնելու ձեր ասած ազգային դրախտին»։ Ասում էին. «Էս ինչը քանդենք, սրանց գնդակահարենք / վտարենք / վառենք ու հետո արդեն հանգիստ կզարգացնենք...»։

Մեկը լեզվի դեմ էր կռիվ տալիս, մյուսը՝ Եկեղեցու, երրորդը՝ բանակի, չորրորդը՝ «Երրորդ հանրապետության», հինգերորդը՝ ազգային կապիտալի, վեցերորդը՝ դպրոցի, և այլն, և այլն։ Միշտ վերցնում էին մեր ինքնության ինչ-որ տարր և չգիտես ինչու այն զենքի վերածում մնացած ամեն ինչի դեմ. էպոսը, գրաբարը, ազատագրած Արցախը, վերաբնակեցումը, զինպատրաստությունը, կրթությունը, և այլն, և այլն։

Մի խումբ չէր, շատ էին, բազմազան էին։ Երբեք չէին ունենում որևէ հստակ պլան, որևէ ճանապարհային քարտեզ իրենց հայտարարած բաղձալի վերջնանպատակին հասնելու։

Հստակ էր միայն քանդելու, վառելու, գնդակահարելու առաջին մասը։ Կառուցելու մասը, ասում էին, ինքն իրեն կստացվի, որովհետև «երբ վատերը չխանգարեն, լավերով ամեն ինչ լավ կանենք»։

Տարիներ անց, երբ սկսեցի ավելի լավ կողմնորոշվել տարբեր արտաքին խաղացողների գործողություններում, հստակ երևաց, որ այդ խմբերը գիտակցաբար կամ անգիտակցաբար ընդամենը ինչ-ինչ օտար շահերի проводник-ներ էին՝ ամերիկյան, բրիտանական, ռուսական, սորոսական, բայց երբեք՝ հայկական։

Բայց բոլորն ազգայնականության դրոշներ էին ծածանում։

#հակաՀայաստան

Կարեն Վրթանեսյանի ֆեյսբուքյան էջից