Աշոտի «խրամատը»՝ ընդդեմ Սպիտակ տան կողմից Հայաստանին ուղղված մարտական ​​ապտակի. Լուսանկարներ

«Հակահեղափոխություն»: Այս բառով է, որ առավել ճիշտ է նկարագրել այն, թե ինչ է կատարվում Հայաստանում 2018-ի մայիսի 8-ից հետո: Փաշինյանը իշխանության եկավ որոշ կարգախոսներով, որոշ գործողություններ իրականացնելու մանդատ ստացավ, մինչդեռ նա արեց հակառակը:

* Նա խոստացավ հանդուրժողականություն և սեր, տվեց ատելություն ու թշնամանք:

* Նա խոստացավ «թռիչքաձև տնտեսական աճ», տվեց է՛լ ավելի մեծ աղքատություն:

* Նա խոստացավ դատական ​​համակարգի անկախություն, տվեց դատական ​​համակարգի վրա աննախադեպ ճնշումներ:

* Նա խոստացավ «Ղարաբաղի վերաբերյալ որոշում չկայացնել ժողովրդի մեջքի ետեւում»։ Փոխարենը, 2,5 տարի գաղտնի բանակցություններ վարեց Բաքվի հետ, պատերազմ հրահրեց, 43 օր ստեց և 44-դ օրը ստորագրեց խայտառակ կապիտուլյացիոն ակտ:

* Նա հայտարարեց, որ «նոր Հայաստանում բարձրագույն արժեքը մարդն է», իսկ հետո մեր եղբայրերին ու քույրերին՝ թվով 5 հազար մարդ, թողեց Բայրաքթարների տակ:

* Նա խոստացավ, որ «անցյալի արատավոր սովորությունները» կվերանան, և երկրում պաշտոններ չեն ստանա ազգակցական կապի հիման վրա, մինչդեռ ամբողջ երկիրն այժմ ղեկավարում է Փաշինյանների ընտանիքը:

Ղեկավարում է այնպես, որ նույնիսկ պատերազմի օրերին և դրանից հետո պետական ​​քարոզչամեքենան, որը ղեկավարում է ինքը՝ Փաշինյանը, նախ «նկարեց մեզ համար հերոս Աշոտ Փաշինյանի կերպարը», որը, Վարազդատ Կարապետյանի խոսքով, «միակ հերոս էր փախչող զինվորների ֆոնին»: Հետո մեզ պատմեցին մի հեքիաթ, որ Աննա Հակոբյանն առաջնագծում է (Գորիսու՞մ) դիրք էր պահում: Ոչ վաղ անցյալում էլ՝ Ազգային ժողովի ամբիոնից, մենք տեղեկացանք Աշոտ Փաշինյանի «ռազմական ուղղու մեկ այլ հերոսական էջերի մասին»: Բայց քանի որ ոչ ոք չի հավատում Աշոտ Փաշինյանի հորը, նույնիսկ եթե Աշոտը պատերազմի ընթացքում ինչ-որ բան է արել, ոչ ոք չի հավատում դրան: 

Վարչապետության հենց սկզբում Նիկոլին նախազգուշացնում էին, որ իր ընտանիքն ու մտերիմները չպետք է ներգրավվեն քաղաքական գործընթացների մեջ, քանի որ քաղաքականությունը փոփոխական է: Եվ եթե սկզբում դուք «լողում եք փառքի շողերի տակ և փորձում այդ նույն շողերի տակ պահել ձեր ընտանիքը», ապա կորցնելով ժողովրդականությունը և դառնալով ատելի հարյուր հազարավոր մարդկանց համար, սեփական ընտանիքը դատապարտում եք նույն բախտին: Բայց Փաշինյանը դա չհասկացավ, և այժմ ոչ ոք չի հավատում իր խոսքերին՝ իր սիրելիների հերոսության մասին (կրկին ասենք, նույնիսկ եթե այդպիսիք լինեին, չնայած Ղարաբաղյան երկրորդ պատերազմի ժամանակաշրջանի լուսանկարները խոսում են այլ բանի մասին):

Բայց կարևոր է նաև մեկ այլ բան. ակնհայտ է, որ Սպիտակ տունը տեղյակ չէ «Աշոտ Փաշինյանի հերոսությունների մասին», հուզական պատմություններ իրենց վրա չեն ազդում և Բայդենը սկզբից ճանաչեց Հայոց ցեղասպանությունը (ճանաչում՝ առանց հետևանքների), իսկ հետո Սպիտակ տան ղեկավարը թույլ տվեց ուղղակի ռազմական օգնություն ցուցաբերել Ադրբեջանին:

Կրկին ասենք, Սպիտակ տանը չեն հավատում հեքիաթներին ու հույզերին: Եվ երբ նրանք տեսնում են, որ դուք ձեր երկիրը դարձրել եք կրկես, որտեղ «ծաղրածուները» սեփական ժողովրդից ամեն օր «գողանում են էմոցիաներ», և դրանից հետո «ժողովրդի մեջքի ետեւում կյանքի  կոչում իրենց փակ ծրագրերը», դրսից սկսում են գործել նույն տրամաբանությամբ: «Ցեղասպանություն» բառն արտասանելով՝ գողանում են ժողովրդի էմոցիաները, ինչից հետո ուղղակի օգնություն ցուցաբերում մի երկրի, որը կես տարի առաջ ֆոսֆորով այրում էր հայ զինվորներին և խաղաղ բնակչությանը՝ նոր ցեղասպանություն իրականացնելով:

Այո, մենք ունենք հակահեղափոխական կառավարություն, որն անում է այն ամենը, ինչ խոստացել էր չանել: Մնում է միայն պարզել, թե որքան է հայ ժողովուրդը և երկրի քաղաքական վերնախավը պատրաստ դիմանալ ամեն ինչին:

Սևակ Դանիելյան