137 դաժան օրերից, իմ որոնումներից հետո քեզ ԴՆԹ -ն գտավ. պատերազմում զոհված Սենոյի մոր հուզիչ գրառումը

Արցախում զոհված Սենո Երկանյանի մայրը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է.

«Իմ սիրուն,բարի,բոլորին հասնող,ամեն ինչից հասկացող, դրության մեջ մտնող,ժպտերես,հոգատար իմ տղա`կարոտել եմ։137 դաժան,տանջալի,անքուն օրերից հետո`իմ այդքան որոնումներից հետո,քեզ ԴՆԹ ֊-ն գտավ։

Աշխարհը քանդվեց գլխիս բալես,արևը խավարեց,լուսինն էլ տխրեց ու էլ չի լուսավորում,օդս չի հերիքում,կյանքս դժողքի վերածվեց։Ես այնքան էի հավատում որ դու կգաս,որ մենք նորից կապրենք,նորից կուրախանանք,նորից ամեն դժվարությունը իրար հետ կհաղթենք,նորից ամեն կիրակի կնստենք ու մեր անելիքները կքննարկենք,կծրագրենք մեր մյուս շաբաթվա անելիքները,նորից դու ու քույրդ կսպոռվեք թէ ով ի՞նչն է անելու,կքննարկենք ամեն ինչ իրար հետ։Մենք ամեն իրիկուն իրար պատմում էինք ի՞նչ ենք արել,ո՞նց ենք արել,իրար հետ երազում էինք,մեկ մեկել ճոխ երազելուց իրար վրա ծիծաղում: Սեն ջան ,դու ինձ այնքան բան էիր խոստացել,բա ո՞վա անելու։Դու ասում էիր( մամ քո տղեն եմ չէ,որ մի բան խոստանում եմ,ուրեմն կանեմ) խոստացել էիր քո ձեռքով,քո աշխատածով,քո քրտինքով տուն ես սարգելու հնավոճ ձևերով,որ ինձ ու գրոջդ թագուհու պես ես պահելու։ Ու ես հավատում էի քեզ,որովհետև գիտեմ որ դու կանեիր։Բա հիմա թողիր անտեր արևս։

Ո՞վա տունը սարքելու,ո՞վա մեզ պաշտպանելու,ո՞վա մեր երազանքները կատարելու։Ամեն օր դպրոց գնալուց փող էի տալիս, որ դպրոցում բան առնեիք ուտելու,իսկ դուք փողերը հավաքում էիք թաքուն,ու ամեն առիթին ինձ նվեր առնում,տեսնում էի որ ձեզ բան չեմ կարում ասեմ ,շատ էի տալիս,որ ինչ հավաքում էիք,մնացացին էլ սնվեիք,դուք հավաքում էիք ու ավելի ճոխ նվեր էիք անում: Տղես,պրծավ իմ նվեր ստանալը,որովհետև`իմ ամենա թանկ նվեը դու ու քույրդ եք,դու իմ նվերնեիր անգին, որին ես կորցրեցի։Հիմա ես ինձ չեմ կարող ներել,որ ես այդ օրը չեկա ու քեզ գրկեի,գողանայի քեզ,թող դատեին,թող 10 տարի տային,բայց ողջ լինեիր։Ինձ պետք չի այդ հերոսի կոչումը առանց քեզ,ես չեմ ուզում շքանշան առանց քեզ,որ տանս մեջ,քո տեղը լինի միայն Կոչում,քո տեղը նկար: Ես գիտեմ,հիշում եմ քեզ տված խոստումս(մամ խոստացի որ երբեք չեա լացի,դուխդ չես կոտրի,ու խոստացի որ քրոջս լավ կպահես),մնացաց խոստումները հետո։ Ես կկատարեմ բոլոր տվածս խոստումները տղես։Դժվար է,շատ է դժվար հիմա ուժեղ լինել,շատ դժվար է չլացել,խեխդել արտասուքը,ու կլոունի պես ժպտալ,իմանալով որ հոգիտ մահացելա,որ սիրտդ փշրվել է,որ դու իբրև կաս,կանգնած ես`բայց դու չկաս։Դժվարա ուժեղ ցույց տալը,երբ արդեն ներսդ փշրվածա,երբ նայում ես դիմացդ,մարդիք խնդում են խոսում են,վիճում են,իսկ դու նայում ես`բայց ոչինչ չես տեսնում,միայն խավար։Դժվարա երբ քույդ գրկումա ինձ մտնում թևիս տակ,ամուր սեղմվում կրծքիս,համբուրում եմ գլուխը,ուզուն եմ ասեմ ի՞նչ որ մի բան,հանգստացնեմ,ուժ տամ քրոջդ,բայց չգիտեմ ո՞նց։Սեն ջան ,իմ մինուճար տղա,իմ արև ,թևերս կոտրել ես,ու էլի ասում ես մամ խոստումդ արա՞։Հենց ինձ ստիպում եմ,գլուխս բարձրացնում,ոտքի եմ կանգնում,բայց երկար չի տևում,ավելի ցավոտ, ես վայր եմ ընկնում,չի ստացվում։ Բայց` Կանեմ,կանեմ Արևս,որ խոստացել եմ կանեմ,կգտնեմ ուժ,կկանգնեմ ոտքի,քրոջտ թագուհու պես կպահեմ,ամեն ուզածը կանեմ,ուժեղ կլինեմ,կփորձեմ չլացել,կխեղդեմ ամեն ցավ հոգուս խորքում հանուն քեզ,հանուն քրոջտ։Որովհետև,դու միշտ կաս,դու ինձ հետ ես ,հոգուս խորքում,մեր տանը,մեր սեղանին միշտ 4 աման կդրվի,4 բաժակ,քո շորերը միշտ հարդուկած ու մաքուր կախած կլինի,քո ամեն ինչը կմնա նույնը,ոնց կար։Դու ողջ ես,դու մեր տանն ես,դու մեզ հետ ես ու տենց էլ կլինի միշտ։Ես ամեն գործի գնալուց գալու եմ քո տուն,թուշդ պաչեմ նոր գնամ գործի,ուղղակի քո փափուկ թշերի փոխարեն,սառը քարի վրա նկարդ եմ գրկում ու պաչում»: