Եթե հայկական Նավալնիի` Փաշինյանի, պարագայում մենք կորցրեցինք Արցախը, ապա Ռուսական Նավալնիի հաջողոթւյան դեպքում մենք կկորցնենք ողջ Հայաստանը

Ինչպես հայտնի է, Նավալնին և նրա թիմը որոշում են կայացրել ամեն շաբաթ-կիրակի հանրահավաքներ անցկացնել Ռուսաստանի տարբեր քաղաքկներում «Ազատություն Նավալնիին» կարգախոսով: Ըստ արևմտյան սցենարիսների` այս գործընթացների կուլմինացիան պետք է լինի մայիս ամսին: Եթե Նավալնին մնա բանտում, ապա նրան պետք է կարգեն ռուսական Նելսոն Մանդելա, և ապրիլ-մայիս ամիսներին պետք է  փորձեն ապստամբություն հրահրեն ողջ Ռուսաստանով մեկ: Եթե Ռուսաստանի իշխանություններն ազատեն Նավալնիին բանտից, ապա, ըստ նույն սցենարիստերի` պետք է հայտարարեն, որ դա արեցին վախից, և Նավալնիին պետք է հռչակեն ընդդիմության ամենահզոր առաջնորդ:

Անկախ նրանից, թե որ սցենարով կզարգանան պրոցեսները Ռուսաստանում, ակնհայտ է, որ եթե Ռուսաստանում առաջանա ներիշխանական ճգնաժամ, կամ, Աստված չանի, ապստամբություն, ապա դա ուղղակի կործանարար հետևանքներ կունենա Հայաստանի համար, քանզի եթե Ռուսաստանում կենտրոնական իշխանությունը փլուզվեց, ինչպես Առաջին աշխարհամարտի ժամանակ, ապա թուրքական բանակի առաջ լայնորեն կբացվեն  Անդրկովկասի դարպասները:

Սա պետք է պարզ լինի բոլորի համար, քանզի Նավալնին (ու կապ չունի` հայկական տեսակի է, թե` ռուսական), ուղղակի չարիք է հայ ժողովրդի համար: Հայկական Նավալնիի` Փաշինյանի, հաղթանակի պտուղները մենք այսօր քաղում ենք: Եվ եթե Արցախի հանրապետության փլուզման արդյունքում այնտեղ դեռ ինչ-որ հայկական տարածք է մնացել, և Հայաստանը դեռ կա, դա բացառապես ներկայիս Ռուսաստանի նախագահ Պուտինի շնորքն է:  

Ըստ էության, այսօր հայկական Նավալնիի կազմաքանդման ծրագիրը չի իրականացել բացառապես Մոսկվայի շնորհիվ: Ամոթալի է, բայց մենք պետք է արձանագրենք այս խայտառակ փաստը, որ Հայաստանի պետականության դեմ են աշխատել հայկական նավալնիները Հայաստանի տարածքում, իսկ Հայաստանի պետության փլուզումը փորձում է կանխել օտար երկրի ղեկավարը:

Կարծում ենք, որ սույն փաստն արձանագրելուց հետո մեր պատմաբանները, քաղաքական վերնախավը պետք է հետևություն անեն, թե ինչու ենք մենք ունեցել այսպիսի ողբերգական պատմություն: Եվ այս ողբերգության մեջ ոչ թե փնտրենք օտար ուժերին, այլ առաջին հերթին մեր մեջ պետք է հասկանանք, թե ինչու ենք մենք պարբերաբար զբաղվում ինքնաոչնչացմամբ:

Եթե այս անգամ էլ խիզախութուն չունեցան բացել ճշմարտության փակագծերը, ապա մեր պատմության ավարտը կարձանագրենք, ինչպես որ այն եղավ 1915 թվականին Արևմտյան Հայաստանում:

Արտակ Հակոբյան