Այս օրերին հաճախ եմ տեսև, որ մարդիկ մասնագիտացված խմբերում փորձում են ստուգել այս կամ այն լուրի իրականությունը. Շատ դրական միտում է
Այս օրերին հաճախ եմ տեսնում, որ մարդիկ մասնագիտացված խմբերում փորձում են ստուգել այս կամ այն լուրի իսկությունը։ Շատ դրական միտում է։
Մի փոքր հուշում էլ ինձնից. եթե լուրում տեքստի աղբյուրը նշած չէ, ապա շատ մեծ հավանականությամբ կամ բամբասանք է, կամ ապատեղեկատվություն։
Աղբյուրը պիտի հստակ նշվի, օրինակ. «Ինչպես հայտնում է էսինչը իր հարցազրույցում այնինչ լրատվամիջոցին...»: Կամ. «Ինչպես գրել է այսինչ լրատվակայքը...»։ Աղբյուրը պետք է նշած լինի այնպես, որ կարողանաք գտնել սկզբնական նյութը։
Իհարկե, կարող են գրել. «Ինչպես ասաց Պողոսը...», իսկ հետո պարզվի, որ Պողոսն այդպիսի բան չի ասել կամ այլ կոնտեքստում է դա ասել, կամ էլ ինքն իր հերթին մեկ այլ աղբյուրի է հղում անում (օրինակ՝ եթե Պողոսն ասի. «Ես լսել եմ, որ այսպիսի խոսակցություններ կան», կնշանակի, որ էլի բամբասանքի հետ գործ ունենք), բայց ցանկացած դեպքում, եթե ձեր կարդացած նյութում ի սկզբանե չկա կոնկրետ աղբյուր, ուրեմն մեծ հավանականությամբ ստույգ չէ այդ լուրը։
Բացառություններ լինում են, բնական է, բայց աչքաչափով գնահատելու համար հերիք է հասկանալ. չկա աղբյուր կամ հնարավոր չէ գտնել նշած աղբյուրը, ուրեմն 90% հավանականությամբ սուտ կամ սխալ է։
Կարեն Վրթանեսյանի ֆեյսբուքյան էջից
Հետևեք մեզ Facebook-ում