Ադրբեջանը հայտարարում է, որ Ստեփանակերտում տեղակայված «հայկական ուժերը հրթիռակոծում են Ադրբեջանի խաղաղ բնակչությանը». սրանով փորձ է արվում «արդարացնել» Ստեփանակերտի հուժկու հրետակոծումը

Ադրբեջանը առավոտվանից պաշտոնապես հայտարարում ու տարածում է, որ Ստեփանակերտում տեղակայված «հայկական ուժերը հրթիռակոծում են Ադրբեջանի խաղաղ բնակչությանը»։

 

Ակնհայտ է, որ սրանով փորձ է արվում «արդարացնել» Ստեփանակերտի հուժկու հրետակոծումն ու հրթիռակոծում, որ սկսվել է վաղ առավոտից։ Թշնամու մարտավարությունը շատ պարզ է. քաղաքացիականներին թիրախավորելով՝ ահաբեկել մեզ, շարքից հանել մեր ենթակառուցվածքները և փորձել նոր հակահարձակում իրականացնել։ Ընդ որում, այս մարտավարության հիմքում ընկած է Ադրբեջանի կողմից հայերի հոգեբանության պարզունակ ընկալումը, իսկ որոշ դեպքերում նաև սեփական վարքի ու պատկերացումների պարզ արտածումը մեզ վրա։ Հենց սա է պատճառը, որ այս մարտավարությունն ի սկզբանե սխալ է, այն հնարավորություն չի տալիս հասնել արագ հաջողության և որպես արդյունք՝ լուրջ դիսոնանս է առաջացնում թշնամու մոտ։Նման թերհաշվարկի վառ օրինակ է սիրիացի վարձկանների ներգրավումը այս պատերազմում։ Սեփական վախերը իսլամական ծայրահեղականներից ու վարձկաններից վստահություն են ներշնչել Ադրբեջանի ղեկավարությունը, որ հայ հանրությունը կսարսափի ահաբեկչական խմբերից ու վախից խելակորույս կփախչի։ Իրականության մեջ, սակայն, ինչպես տեսնում եք, տեղի է ունենում ճիշտ հակառակը։

 

Արդյունքում՝ Ադրբեջանի ողջ ռազմաքաղաքական ղեկավարությունը պատերազմի մեկնարկից մեկ շաբաթ անց չի գրանցում անհրաժեշտ արդյունքները և սկսում է թե՛ հենց իրեն, թե՛ սեփական հանրությանը «կերակրել» գոյություն չունեցող գյուղերի նվաճումով կամ հերթական «հերոսական» ձեռքբերումով։ Ընդ որում՝ դրան մասնակցում է նաև երկրի ղեկավարը, որպեսզի արժանահավատ դարձնի այս քարոզչությունը։

 

Առաջիկայում, ամենայն հավանականությամբ, մենք կտեսնենք նման թերհաշվարկների այլ դրսևորումներ։ Ինչպես կռահում եք, թերհաշվարկների կենսունակության ապահովումը առաջին հերթին կախված է թիկունքից՝ մեզանից։ Առանց խուճապ ու միասնական պետք է անցնել այս պատերազմի միջով, որը նոր սկզբի մեկնարկ է դառնալու։