Երկրի վարկանիշի անկումը, ի թիվս մի շարք գործոնների, սկսվում է նաև ներքաղաքական հարցերում իշխանության դիլետանտությունից
Դիտել նաև
«Հոգևորականների դեմ արշավը նոր թափ ստացավ»․ Գևորգ Ստեփանյան
Գևորգ Պապոյանը անկարող է լուծել հայկական բեռնատարների հարցը
ՔՊ-ի ու Ավինյանի հերթական քայլը՝ ընդդեմ «հպարտ» քաղաքացիների. Գևորգ Ստեփանյան
Հայ Եկեղեցուն քննադատելու դյուրին ճանապարհը, առնվազն ողջախոհ չէ. Գևորգ Դանիելյան
Ինչպես՞ ուրախանալ, երբ ազգին ստիպում են սեփական ազգի պատմությունը չանցնել․ Արթուր Գևորգյան
Երկրի վարկանիշի անկումը, ի թիվս մի շարք գործոնների, սկսվում է նաև ներքաղաքական հարցերում իշխանության դիլետանտությունից, անպատասխանատվությունից և իրարարամերժ քայլերից: Մարդկային հարաբերություններից մինչև պետական քաղաքականություն, գնահատելի է վստահելի լինելու գործոնը, հակառակ դեպքում դու դիտարկվում ես խոցելի, ոչ անվտանգ, իսկ ավելի կոշտ՝ դավաճան, որի հետ զարգացող, դինամիկ և հեռանկարային հարաբերությունների ձգտելը ժամանակի անիմաստ կորուստ է: Այսպես է նաև պետությունների իշխանություների դեպքում:
Ազգային, պետական շահի առաջնահերթություն և պետության վստահելի պատասխանատու. այս կարևորագույն սկզբունքները ևս, որպես արդյունավետ կառավարման հենք, վերջին երկուս ու կես տարում ամբողջովին բացակայում է մեր երկրում: Եվ այդ պատճառով է նաև, որ մենք սառեցված, անորոշ հարաբերությունների մեջ ենք արտաքին դաշտում ընդհանրապես, իսկ ռազմավարական, դաշնակից-գործընկեր Ռուսատանի Դաշնության հետ՝ մասնավորապես: Սա մեծապես վնասում է մեր պետական շահին:
Փոխարենը ստեղծվում է առանց իզմերի, այսինքն գաղափարազուրկ հասարակության մոդել, որը արդեն իսկ հանգեցնում է քաոսի: Հենց այս՝ քաոսին զարկ տրվեց 2018-ի մայիսից, իսկ «պտուղներն» արդեն նկատելի են. քաոս կրթական համակարգում, քաոս անվտանգության ոլորտում, քաոս տնտեսությունում, քաոս միջպետական հարաբերություններում, քաոս հասարակական հարաբերություններում, քաոս ազգային արժեհամակարգում: Եթե այսպես շարունակվեց, ապա մենք մի քանի տարի հետո լրջագույն խնդիր ենք ունենալու թե ազգային ինքնության պահպանման առումով, և թե բանակի առումով:
Իշխանության բոլոր օղակներում, վերից վար, տեղավորված են բաց հասարակության՝ սորոսականները, որոնք իրենց ապազգային գործունեությամբ սպառնալիք են մեր պետականությանը: Մենք պարտավոր ենք շտկել այս թյուրիմացությունը մեր երկրում: Մեր աշխարհագարական դիրքը, հարևանների հետ հարաբերություններն ու մեր ազգի բազմադարյա պատմությունը վկայում է, որ մենք պետք է դրսևորենք խոհեմ, ճկուն քաղաքականություն՝ հստակ վեկտորներով և ռազմավարական, դաշնակցային առաջնահերթություններով:
Ի վերջո, ինչ է նշանակում պետականություն պահել և երկիր զարգացնել: Նշանակում է ունենալ կայուն տնտեսություն, ամուր անվտանգություն, ազգային ինքնության վրա հիմնված հասարակական հարաբերություններ, կրթական համակարգ, հոգևոր- մշակութային կյանք:
Գևորգ Գևորգյանի ֆեյսբուքյան էջից
Հետևեք մեզ Facebook-ում