Ո՞վ է մեղավոր վարչապետի ելույթի հետ կապված տեխնիկական խնդիրների համար

Այսօր բոլորն իրենց պարտքն են համարում «մեղավորներ» փնտրել այս հարցի շուրջ: Վարչապետի աշխատակազմն ամեն ինչի մեջ մեղքը տեսնում է Հ1-ի ղեկավարության անփութության մեջ: Վերջիններս մեղավորության սլաքը ուղղում են դեպի այլ հեռուստաընկերություններ: Կա նաև երրորդ «մեղավորը», որոնք, բնականաբար,  «Սերժի մնացուկներն են»: Վարչապետն իր վերջին «լայվում»  հենց այդ վարկածի վրա է կասկածում:

Տպավորությունն այնպիսին է, թե երկրում այլ լուրջ խնդիր չի մնացել և բոլորը սկսել են «զբաղվել» հենց այս խնդրով:

Սա ցույց է տալիս, թե կորոնավիրուսային պայմաններում ինչ աստիճանի դատարկություն է տիրում երկրում:

Պատկերացնում ե՞ք, որ այս պայմաններում երկիրը հայտնվի պատերազմի մեջ: Այդ նույն շրջանակները, ոչ թե պաշտպանվելու մասին կմտածեին, այլ ամեն մեկն իր մեղքը կփորձեր բարդել մյուսի վրա:

Այս իրավիճակն իսկական խայտարակություն է երկրի համար, քանզի Հայաստանը կարող է կանգնել հումանիտար աղետի առջև, իսկ ոմանք զբաղված են այսպիսի մանր հարցերի շուրջ ինտրիգներ փնտրելով:

Ինչ վերաբերվում է իրական մեղավորներին, ապա ամենայն հավանականությամբ կոնկրետ մեկ մեղավոր այստեղ չկա: Այս ամենի մեղավորը այն համընդհանուր փնթի վիճակն է, որն տիրում է երկրի ողջ կառավարման համակարգում: Որտեղ իշխանության «ձախ» ձեռքը չգիտի, թե ինչ է անում «աջ» ձեռքը:

Այս պայմաններում ձևավորել էֆեկտիվ կառավարման համակարգ հնարավոր չէ, անկախ նրանից, թե ով է վարչապետի մամուլի խոսնակը  կամ ով է Հ1-ի ղեկավարը:

Մի երկրում որտեղ  ղեկավարն ու նախարարը վիրուսի տարածումից առաջ և հետո տարբեր գնահատականներով են հանդես գալիս, որը բնական է ընկալվում, թույլ է տալիս նաև, որ   մյուս գերատեսչության ղեկավարներն  նույնպես անմաս չմնան  իրենց  հակասական որոշումների  կատարելուց:

Այստեղից էլ առաջանում է այն «бардак»-ը, որն առկա է երկրում:

Բնականաբար, ամենահեշտը «Սերժի մնացուկների» վրա դուրս գրելն է, քանզի հանրության թերզարգացած մասի համար այս հիմնավորումը միշտ «լեգիտիմ» կարող է լինել:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան