Իշխանությունը, ցավոք, միացրել է իր ինքնաարժեզրկման մեխանիզմը. Վահե Հովհաննիսյան

- Պարոն Հովհաննիսյան «Ազատություն ռադիոկայանի» եթերում ԱԺ նախագահ Արարատ Միրզոյանը հայտարարել է. «Մենք մեզ չենք կարող թույլ տալ ունենալ հասարակության վստահություն չունեցող ՍԴ»: ՍԴ-ն իրո՞ք վստահություն չունի հասարակության մեջ. մասնագետները պնդում են՝ իշխանությունները ցանկանում են իրեն հնազանդ ՍԴ, այս մասին ի՞նչ եք կարծում: 

- Նախքան բուն հարցին պատասխանելը, շատ կարևոր է պատկերացնել երկրում ընթացող պրոցեսների տրամաբանությունը։ Իշխանությունը, ցավոք, միացրել է իր ինքնաարժեզրկման մեխանիզմը։ Ինչո՞ւ ցավոք, որովհետև հասարակության մեջ կար ահռելի սպասում՝ փոփոխությունների, առաջընթացի, գրագետ լուծումների և այլն։ Դրանից հիմա գրեթե բան չի մնացել։ Սա հասկանում է նաև իշխանությունը, որն սկսում է գործել արդեն՝ «իշխանություն, հանուն իշխանության տրամաբանության» մեջ։ Իսկ սա արդեն լրիվ այլ բան է ենթադրում։ Որքան իշխանության վարկանիշն անկում  ապրի, որքան արագ սկսեն կորցնել հանրային վստահությունը, այնքան քաղաքական իշխանության նեղ խումբը մեղադրելու է մյուսներին՝ հասարակական վստահություն չունենալու մեջ և հենվելու է միայն ռեպրեսիաների վրա։ Սա շատ պարզ հոգեբանություն է, բայց ամեն նման դրվագից հետո, իշխանության արժեզրկումը ավելի ինտենսիվ  է գնալու։ Այսօր թեման ՍԴ-ն է, վաղը՝  ցանկացած այլ պետական ինստիտուտ կամ անհատ։ Եթե այսօր հաջողվի, ապա վաղը ցանկացած պահի ցանկացած մեկին մեղադրելու են հասարակական վստահություն չունենալու մեջ. ով կգործի մեկ հոգու կամքին հակառակ կմեղադրվի դրա մեջ։ Ու ոչ ոք հարկ չի համարի նույնիսկ բացատրել՝ ինչպե՞ս են չափում հասարակական վստահություն ասվածը, ո՞վ է չափում, որո՞նք են չափանիշները։  

- Ինչո՞ւ նույն ԱԺ-ն չի ձեռնարկում քայլեր, օրինակ, ՍԴ դատավոր Վահե Գրիգորյանի լիազորությունները դադարեցնելու համար, նա ունի՞ հասարակության վստահությունը:

- Իշխանությունը իրականությունը բաժանել  է «մեզ հետ կամ մեր դեմ» ճամբարների։ Գործում է երկու ստանդարտ, ինչն արդեն արժեզրկում է ոչ միայն իշխանությունը, այլև՝ պետությունը։ Սա շատ վատ բան է։ Բայց որևէ մեկը չունի իրավական պաշտպանվածություն, որևէ երաշխիք, որ վաղը չի հայտնվի «ոչ բարեկամների դաշտում»։ Պետական համակարգը, իրավապահները գործում են մեկ մարդու ցանկությունների տիրույթում։ Այսօր Վահե Գրիգորյանի,  մյուսի, երրորդի հանդեպ գործում է «կարելիի»  սկզբունքը ու ամեն ինչ կարելի է, վաղը փոխվի քաղաքական նպատակահարմարությունը, մեկ վայրկյանում բարեկամը կհռչակվի հակառակորդ ու կգործի լրիվ այլ սկզբունք։ Սա այս պահի «յուրայինները» պետք է շատ լավ հասկանան։ Սա պարզունակ, անհեռանկար կառավարման մոդել է։ Ինքն իր տեսակով քայքայիչ է,  բայց 21-րդ դարում չի կարող երկար տևել։