Այս խունվեյբինների ակտիվացումը պայմանավորված է Վանեցյանի՝ «Սորոսի» -ի հասցեին, վերջին արձագանքով

Այսօր պետության, որպես ինստիտուտ, ցավոք մեծ վստահություն չի վայելում հանրության մեջ: Դա չի պայմանավորված միայն այս իշխանությունների գործելավոճով: Դեռ ավելին, այն չի պայմանավորված նույնիսկ վերջին 30 տարվա գործնթացներով: Հայերը սեփական պետությանը չեն վստահում ոչ միայն իշխանության հանդեպ վստահության պակասի պատճառով: Մենք ավելի քան 600 տարի պետականություն չենք ունեցել և այդ իսկ պատճառով լեգիտիմ պետական ինստիտուտներ ճանաչել ենք առավելապես մեր երկրից դուրս: ԽՍՀՄ-ի ժամանակ դա Ռուսաստանն էր, այսօր դրան ավելացել է նաև ԱՄՆ-ն և Եվրոպան: Այդ իսկ պատճառով,  երբ այս կամ այն գործիչը Հայաստանում գրեթե բացահայտ ներկայացնում է օտար պետության շահը մենք դա նորմալ ենք ընդունում: Դեռ ավելին, նույնիսկ ակնածանք է առաջանում այդ մարդկանց հանդեպ, թեթև խանդ, որ նրանք կարողացել են «կոնվերտացվել» դրսում:

Սա ոչ միայն մարդկային թերարժեքության արդյունք է, այլև ազգային թերարժեքության հետևանք է, որի արդյունքում Հայաստանում ստեղծվել է մի իրավիճակ, երբ մարդիկ իրենց գովազդում են՝ ցույց տալով, թե ինչ իրական  «հենարան» ունեն դրսում:

Օրինակ տարիներ առաջ կար մի գործիչ, ով հրապարակավ հայտարարում էր, որ նա «Պուտինի ընկերն է», որպեսզի դրանով, իր կարծիքով, «ավելի սոլիդ կերպար ստանա» հայ հանրության  մոտ  և նույնիսկ 2003 թ.-ի նախագահական ընտրություններում դրա շնորհիվ ստացավ  քվեների  ավելի քան 5 % -ը

Հետագայում շատ կուսակցություններ և գործիչներ իրենց առօրյա գործնեության ընթացքում առանցքային էին համարում ԱՄՆ-ի կամ Ռուսաստանի  դեսպանի հետ հանդիպումը:

Ոմանց գործնեության հիմնական առանցքն էր  դարձել այս գործելաոճը, քանզի այլ առանցք նրանք չունեին:

Հեղափոխությունից հետո այս ամենը ավելի ցայտուն կերպով է երևում: Օրինակ՝ դրսից  բացահայտ ֆինանսավորվող հիմնադրամներից  այսօր իշխող ուժի կազմում  կան շատ ԱԺ պատգամավորներ, նախարարներ, փոխնախարարներ և այլն: Ավելին՝  դա համարվում է «առաջադիմության» գլխավոր ցուցիչներից մեկը  այս կամ այն գործչի համար:

Ակնհայտ է, որ այդ հիմնադրամները Հայաստանում «բարեգործությամբ» չեն զբաղվում: Նրանց դրա մեջ մեղադրել չի կարելի: Քանզի այսօրվա աշխարն է հիմնված շահերի վրա: Սակայն արի ու տես, որ այսօր այդ շրջանակները իրենց սկսել են զգալ մեր երկրում, որպես տեր ու տիրակալ:

Ուշադրություն դարձեք, թե ինչ վախվորած կերպով Վանեցյանը խոստովանեց, որ «Սորոսը երկրի համար վտանգ է ներկայացնում»:  Այսինքն՝ նախքին ԱԱԾ պետը, ով հսկայական ինֆորմացիայի է տիրապետում՝  վախվորած կերպով խոստովանում է մի բան, իսկ հաջորդ օրը այդ հիմնադրամի ներկայացուցիչները սկսում են համարձակորեն պիկետներ անցկացնել ԱԱԾ-ի ու Ոստիկանության շեքների մոտ:

Մի պահ փորձենք կողքից դիտարկել այս ամենը և հասկանալ, թե ինչ է կատարվում մեր երկրում: Մեկ բառով այս ամենը կարող է բնութագրվել որպես ԱԶԳԱՅԻՆ ՈՂԲԵՐԳՈՒԹՅՈՒՆ:

Եվ դա մի երկրի մասին է, որը գտնվում է լրջագույն աշխարհաքաղաքական խաչմերուկում: Ով չունի ելք դեպի ծով, իսկ չորս հարևաններից երկուսը թշնամաբար են տրամադրված:

Այս ամենը ցցուն ցույց է տալիս, թե ինչ մթնոլորտ է հաստատված երկում, և ինչ աստիճանի է վտանգված մեր ազգային անվտանգությունը:

Սա է իրականությունը:

Արտակ Հակոբյան