Իսկ ինչո՞ւ երեխեքին չեն սովորեցնում պահանջատեր լինել, որ Հայաստանը հզորանա, Արցախը վերաբնակեցվի
Սա "Խոջալիի ցեղասպանության" նկար է, որ նկարել է ադրբեջանցի երեխան, քանի որ դպրոցում են հանձնարարել: Հայուրավոր նման նկարներ կան համացանցում:Հիմա պատկերացրեք երեխայի հոգեբանությունը, որին ստիպում են այս թեմայով "ստեղծագործել", խորանալ թեմայի մեջ, պատկերացնել: Երբ տարիներ առաջ այս թեման ուսումնասիրում էի, մտածում էի՝ադրբեջանցիները հիվանդ են, որ իրենց երեխեքին փոքր տարիքից ստիպում են նման ապրումներ ունենալ: Ու հիմա հանկարծ իմանում եմ, որ հայկական դպրոցներում ցեղասպանությունը՝որպես առարկա են անցնելու: Ճիշտ է իրավիճակները համեմատելի չեն , քանի որ ալիևները պատմությունը կառուցում բացարձակ ստի վրա՝հորինելով իբր հայերի արած "ցեղասպանությունների" մի ամբողջ աբսուրդ շղթա, բայց դա այս համատեքստում կարևոր չի, քանի խոսում ենք առանձին երեխայի ընկալումների, ապրումների մասին:
Ինձ համար մեղմ ասած աբսուրդի ժանրից է,անառողջ մտքի ծնունդ է երեխաներին ցեղասպանության մասին առանձին առարկա դասավանդելը, ընդ որում ոնց հասկացա երկարատև ծրագրողվ: Ինչպե՞ս կարելի է զոհի կերպարով երեխաներին հետևողականորեն սնել ու խեղել այն էլ փոքր տարիքից:Այնպես չի, որ դպրոցում ցեղասպանության մասին չեն անցնում. անցնում են բավարար չափով, որ վերապրես, հասկանաս՝ինչ է եղել, չմոռանաս, բայց չի կարելի է դարձնել դրոշակ: Ճիշտ հակառակը դպրոցում պիտի հատուկ առարկա լինի ղարաբաղյան պատերազմի, հաղթանակի, մերօրյա հերոսների, ապրիլի 4-ին զոհված տղաների մասին:
Դպրոցում երեխաների պատմություն դասավանդելու հիմնակետը պիտի լինի այն,որ մեր նոր պատմությունը՝անկախության շրջանը, սկսվել է հաղթանակով: Մենք հաղթել ենք, մենք ուժեղ ենք, մեր կարող ենք: Բայց չի արվում թռուցիկ ինչ-որ անցնում են ու վերջ, այն էլ ավարտական դասարանում, երբ երեխեքը հիմնականում համալսարական ընդունելության առարկաներով են զբաղված:
Մեզ հոգով հաղթողներ են պետք, ոչ թե հոգով ցեղասպանվածներ, մեր երկրում երբեք լուրջ փոփոխություններ չեն լինի, քանի դեռ մենք ապրում ենք տանջվածի , տկարի, անկարողի կերպարով, չենք սովորում նվաճել, տիրել, հաղթել, ստեղծել: Ինձ համար կեղծ բարեպաշտության նման է հնչում մեկնաբանությունը, թե իբր ցեղասպանության դասավանդումը մեր պահանջատիրության հիմքն է: Իսկ ինչի երեխեքին չեն սովորեցնում պահանջատեր լինել, որ Հայաստանը հզորանա, Արցախը վերաբնակեցվի, մարդիկ իրենց ուժեղ զգան Հայաստանում ու զգան, որ այս երկրի տերն են: Թե Թուրքայից ուզելը ավելի հեշտ է, գործ պետք չի անել, ուղղակի պետք է հայտարարել, որ մեր հողերն ենք ուզում, այն դեպքում երբ հայերը այսօր լքում են այն հողը, որ ունենք ու պարտավոր ենք զարգացնել:
Աստղիկ Խաչատրյանի ֆեյսբուքյան էջից
Հետևեք մեզ Facebook-ում