Խանությունում կյանքը ո՞նց ա: Կայֆ ա, չէ՞

Բարի լույս, Զիմբաբվե: Խանությունում կյանքը ո՞նց ա: Կայֆ ա, չէ՞:

Դեռ երևի չեք գիտակցում՝ ինչ ճակատագրական սխալ է տեղի ունեցել, բայց շուտով ամեն ինչ մեր կաշվի վրա կզգանք ու կհասկանանք: Երկիրը մեր իսկ կամքով այնպիսի ճահճի մեջ ենք քցել, որից տասնամյակների ընթացքում չենք կարողանալու դուրս գալ: Այսօր դրական փոփոխության նույնիսկ հույսն ու հնարավորությունն ենք ոչնչացրել: Այսօրվանից Իշխանությունները ավելի մեծ մասշտաբներով են թալանելու երկիրը և ավելի լուրջ կամայականություններ են գործելու: Երկրում դե ֆակտո և դե յուրե ֆեոդալական կարգեր են հաստատվելու: Ժողովուրդն էլ իր բողոքը ստիպված արտագաղթի տեսքով է արտահայտելու: Այսօր պարտվել է ոչ թե «Ոչ»-ի ճամբարը, այլ Արցախի ողջ ժողովուրդը, որը հերթական անգամ մանիպուլյացիայի զոհ է դարձել: Վստահ եմ, որ հանրաքվեի մասնակիցների բացարձակ մեծամասնությունը տեղյակ չէր այս կրկեսի իրական նպատակի մասին: Զավեշտալի է, որ վեց ամսվա ընթացքում Արցախում գեթ մեկ լրագրող չկարողացավ Բակո Սահակյանին այն հարցը ուղղել, որին նա երեկ ստիպված պատասխանեց:

Հաշվի առնելով ռեսուրսների բացակայությունը՝ «Ոչ»-ի ճամբարը իր փաստարկները կարող էր միայն հեռուստատեսային եթեր ստանալու դեպքում ժողովրդին հասցնել , այդ իսկ պատճառով իշխանությունները շտապել էին զրկել նրանց այդ հնարավորությունից: Արցախի հանրայինն էլ տեսանք, թե ինչպես լուսաբանեց քարոզարշավը: Այդուհանդերձ, բավականին լուրջ աշխատանք է կատարվել, որի համար պետք է շնորհակալություն հայտնենք «Ոչ»-ի ճամբարին: Նրանք մի քանի հոգով առանց որևէ անձնական շահի, լրիվ կամավոր սկզբունքներով ողջ համակարգի դեմ պայքարեցին՝ հանդիպումներ կազմակերպելով, քարոզչական թերթիկներ բաժանելով, պաստառներ կպցնելով, վիդեոներ պատրաստելով, մարդկանց տներ զանգելով և այլն: Պետք է առանձնացնել հատկապես Hayk-ին, Narine-ին ու Haik-ին, որոնց ինքնամոռաց աշխատանքը նույնիսկ Մեծ Բրիտանիայի արևելյան ափերից էր տեսանելի:

Իսկ այն բոլոր սուտի իրավապաշտպանները, հասարակական ու քաղաքական պսևդո-գործիչները, ջահել ու բութ կարիերիստները, որոնք, իմանալով այս գործընթացի իրական նպատակի մասին, ժողովրդին տարատեսակ հեքիաթներ էին պատմում, ինձ համար հանցագործներ են, որոնք վաճառել են իրենց երեխաների ապագան: Փորձելու եմ հնարավորինս քիչ առնչություն ունենալ նրանց հետ: Տհաճ ու խոսուն էր նաև շատ մարդկանց լռությունն ու անտարբերությունը: Մի խոսքով՝ տարեցտարի Արցախում կրճատվում է հարգանքի արժանի մարդկանց թիվը: Ասած ռուսը՝ shame on you.

Տիգրան Գրիգորյանի ՖԲ էջից