Իշխանության, ընդդիմության և ընդդիմության ընդդիմության մասին

Մեր քաղաքական դաշտը մի հետաքրքիր առանձնահատկություն ունի՝ այն բաժանված է երեք սեգմենտների։ Առաջինը, դա իշխանությունն է, իշխանական կուսակցությունը, որը ժառանգություն ենք ստացել Սովետական Միությունից։ Երկրորդը՝ ընդդիմությունն է, որը փորձում է վերջ տալ հետադիմական այս երևույթից, ձգտում է իշխանափոխության, քաղաքական պատասխանատվություն ստանձնելուն։

Կա նաև երրորդ սեգմենտ՝ ընդդիմության ընդդիմությունը, կամ հաստիքային ընդդիմությունը։ Այս հատվածն իշխանության չի ձգտում և, ըստ էության, իշխանական համակարգի մաս է։ Այստեղ ներգրավված են քաղաքական գործիչներ, «վերլուծաբաններ», կուսակցություններ, մարդ-կուսակցություններ, որոնք իշխանության պատվերով պարբերաբար քրֆում են իշխանությանը, գորգռում, ճվճվում, երբ իշխանությանը իրական այլընտրանք չկա և սպասում, թե որ ուժն է գլուխ բարձրացնելու իշխանության դեմ։

Իսկ երբ դա տեղի է ունենում, իրենք հանկարծ հիշում են «մեր ժողովրդի ցավերը»՝ մարտի 1, Ղարաբաղյան պատերազմ, կոռուպցիա և սկսում քննադատել այդ ընդդիմությանը, որը փորձում է իրական պայքար ծավալել իշխանության դեմ։ Նրանց հենց դրա համար են վարժեցնում։ Դե պարզ է, գործող իշխանությունն այդ թեմաների մասին խոսել չի կարող, քանի որ հենց մարտի 1-ով այդ մարդիկ եկել են իշխանության, հենց նրանք են կոռուպցիայի աղբյուրն ու պատճառը, հենց նրանք են վտանգում Հայաստանի ու Ղարաբաղի անկախությունը։

Դրա համար էլ մեր իշխանությունը ստեղծել է այդ ընդդիմության ընդդիմությունը, որը կեղծ օրակարգով պայքարում է հողմաղացների դեմ, ստեղծում քաղաքական պայքարի իմմիտացիա։ Նրանք իբր սկզբունքային են, չեն սիրում այս իշխանությանը, բայց սպասում են մի առաքինի հրեշտակի, որը կգա և ամենինչ կփոխի։ Բայց համոզված եմ, որ եթե նույնիսկ մի հրեշտակ իջնի երկնքից և փորձի Սերժ Սարգսյանից ազատել Հայաստանը, նրանք էլի դժգոհելու են․․․դրա համար են նրանք վճարվում։

Հրանտ Ենոքյանի ֆեյսբուքյան էջից