Ո՞մ է ծաղրում «ընդդիմադիր» Մանե Թանդիլյանը մ՞եզ, թե՞ իրեն
Երեկ դիտում էի Պետրոսի «Ուրվագիծը», որի հյուրը «Ելք»-ից Մանե Թանդիլյանն էր: Այսպիսի պրիմիտիվիզմ ես վաղուց չէի տեսել: Տիկինը միամիտ հայացքով փորձում էր մեզ բոլորիս հիմարի տեղ դնել իր պիոներական ձևակերպումներով: Փաստորեն մնացել էր որ նա մեզ դասախոսություն կարդար, թե ինչ բան է «հաջողված» գործիչ լինելը:
Ժամանակին այդ ճանապարհով գնաց Արտաշես Գեղամյանը և վերջում հայտնվեց ՀՀԿ-ի շարքերում: Հետո նրան հետևեց Ալիկ Արզումանյանը ու հայտնվեց դեսպանի պաշտոնում: Նրան հաջորդողները՝ Դավիթ Շահնազարյանն ու Ստեփան Սաֆարյանը, արդեն այդպիսի ամբիցիաներ չէին կարող դրսևորել: «Դհոլության» համար նրանց թույլ տրվեց ընդհամենը… դասախոսել Անդրանիկ Մարգարյանի անվան ՀՀԿ-ի դպրոցում: Հետաքրքիր է, իսկ ինչ՞ին է հավակնում Մանե Թանդիլյանը:
Անշուշտ նա հասել է իր գագաթնակետին, ժամանակին քաղաքական կուսակցությունների գործունեությանը նա դեմ էր արտահայտվում, իսկ «վերևից» հուշելուց հետո դարձավ ուղղափառ կուսակցական: Եվ 5 տարի կզբաղեցնի «ընդիմադիրի» աթոռը՝ չմոռանալով ներկայացնել տարբեր տեսակի «այլընտրանքներ» ՀՀԿ-ին: Բա հետո: Իսկ հետո կասի, որ ժողովուրդը իրենց չլսեց, դրա համար էլ «խիարը թարս է բուսնում»: Այս մղձավանջից ազատվելու արդեն երկար ժամանակ չի մնացել: Կամ դա կանենք մենք, կամ էլ մեր տեղը դա կանեն մեր հարևանները:
Դավիթ Մկրտչյան
Հետևեք մեզ Facebook-ում