Թուրքական կողմը հիշում է Հայոց gեղաuպանnւթյnւնը ժխտելը, հայկական կողմը պետք է հիշի՝ չմոռանալը, բայց կատարվում է հակառակը. Ռուբեն Մելքոնյան

«Հայոց ցեղասպանության իրագործման ընթացքում արդեն թուրքական պետությունը մշակում ու ձևավորվում էր ժխտման քաղաքականություն։ Թալեաթը ոչ միայն զբաղվում էր հայերի զանգվածային կոտորածով, այլև  դնում էր այսօրվա Թուրքիայի ժխտման քաղաքականության հիմքերը»,-«111-ամյա արդիականություն. Հայոց ցեղասպանությունը և փոփոխվող տարածաշրջանը» թեմայով մասնագիտական խորհրդաժողովում ունեցած ելույթում ասաց թուրքագետ, ԵՊՀ արևելագիտության ֆակուլտետի դեկան Ռուբեն Մելքոնյանը։

Նա նշեց, որ դրան զուգահեռ հայկական բարդ իրավիճակում՝ ցեղասպանության, առաջին հանրապետության գոյության տարիներին, Սովետական Հայաստանի առաջին տարիներին մեր հանրությունը ձգտում էր տարբեր մեթոդներով պահպանել հիշողությունը, արդարության պահանջը, երբ որ արդարության պահանջը հանդիպում էր համաշխարհային հանրության լուռ անտարբերությանը, ապա գործի էր դրվում հուսահատ տարբերակներ՝ վրեժխնդրություն, այն, ինչ հավաքական առումով կոչվում է  «նեմեսիս օպերացիա»։

«Թուրքական կողմը հիշում է ժխտելը, հայկական կողմը պետք է հիշի չմոռանալը, հիշի՝ հիշելը։

Թուրքիայում Հայոց ցեղասպանությունը ժխտում են նաև իրավական փաստաթղթերով, իսկ Հայոց ցեղասպանության մեղավորներին հերոսացնում են իրավական փաստաթղթերով, կառավարության, Ազգային ժողովի որոշումներով»,- ասաց թուրքագետը։ 

Ռ.Մելքոնյանը նշեց, որ այսօր Թուրքիայում Հայոց ցեղասպանությունն իրագործած ոճրագործները շարունակում են իրավական ու հասարակական ընկալման մեջ ներկայացվել որպես հերոսներ. «Տարբեր բնակավայրերում կան նրանց արձանները։

Իսկ ի՞նչ է կատարվում մեր Հայաստանում, որն, իրոք, մասնագետների կողմից ներկայացված ահազանգ է. կատարվում է հետևյալը՝ մեզ մոտ ի հակակշիռ թուրքական  ինստիտուցիոնալ ժխտողականության, ի հակակշիռ նրան, որ իրենց դպրոցական դասագրքերում, կրթական ծրագրերում շարունակվում է ոճրագործների հերոսացումը, Հայոց ցեղասպաության ժխտումը,  մեզ մոտ հակառակ պրոցեսն է՝ խոսվում է  Նեմեսիսի արձանի անիմաստ տեղադրված լինելու մասին, խոսվում է՝ դեռ պետք է հաշվեն՝ 1,5 միլիոն զոհերն, իրոք, այդքան են, անուն-ազգանունները գտնեն, խոսվում է՝  դեռ պետք է հասկանան, թե ինչ է եղել 1915 թվականին, խոսվում է՝ այս ամենը հակասում է  քաղաքական պրագմատիզմին։ Եթե ուզում ենք Թուրքիայի հետ հարաբերություններ հաստատել, ուրեմն, ըստ ներկայացված տարբերակի, պետք է մոռանանք ինքներս մեզ, մոռանանք մեր հիշողությունը, մեր անցյալը»։

Նա ընդգծեց, որ պրագմատիզմը որևէ կապ չունի պատմական հիշողության հետ։

«Եթե որևէ իշխանությունը սկսում է արծարծել հիշողությունից հրաժարվելու հարցը, ուրեմն այդ իշխանությունը խեղճ է, խեղճությունից է բխում հիշողության մոռացման հարցը։ Մեզ մոտ տեղի է ունենում, փաստացի, հայ-թուրքական հիշողությունների պայքար, մենք այդ պայքարում կամովին զիջում ենք, նահանջում ենք։ Սա սովորական զիջում չէ, սա ինքնության, մտածելակերպի շարունակականության զիջում է, որն ուղղակի անթույլատրելի է։

Ուժեղ հարձակում է տեղի ունենում մեր հիշողության կոդեքսի վրա։ Եթե թուրքական կողմից 100 տարի այս հարձակումը տեղի է  ունեցել, կարելի է  համարել օրինաչափ, բայց երբ որ մեր երկրի ներսում են այս թեմաներն ակտիվանում, ոչ միայն անհասկանալի է, նաև անթույլատրելի»,- ասաց Ռ.Մելքոնյանը։ 
Աղբյուրը` Panorama.am