Օրենքը միտված է, օրինակ, երեխային "տալ-անդազահան անելով" դաստիարակողի ձեռքը բռնելուն

Ես այդ օրենքի նախագիծը կարդացել եմ: Լիքը հարցեր է առաջացնում, հատկապես ' իրավակիրառ մասով, մարմինների լղոզված լիազորությունների մասով, տպավորություն կա "գերկարգավորման": Բայց օրենքին ընդդիմացողները հիմնականում խոսում են ոչ թե իրավական կողմերի, կարգավորման համաչափության, կիրառելիության մասին, այլ այն մասին, որ "ՀԱՅ ԸՆՏԱՆԻՔԻՆ ՕՐԵՆՔ ՊԵՏՔ ՉԻ, ՀԱՅ ԸՆՏԱՆԻՔՈՒՄ ԱՄԵ ԻՆՉ ՑԵՆՏՐ Ա, ԱԽՊԵՐ ՈՒՐ ԵՔ ՔԹՆԵՐԴ ԽՈԹՈՒՄ ՀԱՅ ՕՋԱԽ"... Եթե անգամ հաշվի չառնենք, որ նրանք ահագին ուշացել են, քանզի նույն հայ ընտանիքում հարաբերությունները արդեն վաղուց կարգավորվում են Ընտանեկան օրենսգրքով, Երեխայի իրավունքների մասին օրենքով, բռնութնան դեպքերը' քրեական օրենսգրքով և այլն... Այս օրենքը, իմ գնահատմամբ, թեև այդքան էլ հաջողված չէ' ինչպես ակնարկեցի սկզբում, բայց միտված է հանրությունում հայտնի ռիսկերը նվազեցնելուն, երեխային, օրինակ, "տալ-անդազահան անելով" դաստիարակողի ձեռքը բռնելուն, կնոջը հացից զրկողի առաջն առնելուն, հետագա կյանքում հոգեկան շեղումներ ունեցող մարդկանց (ինչի պատճառները տանն են, ընտանիքում) թիվը նվազեցնելուն և այլն: Կարգավորում, պաշտպանություն, անշուշտ, պետք է: ԵՎ վերջում. երբ այդպես կուրծք են ծեծում "ՀԱՅ ԸՆՏԱՆԻՔՆ ԱՆԲԱՍԻՐ Է, ՕՐԵՆՔ ՊԵՏՔ ՉԻ" ոճի մեջ, խնդրում եմ, հիշեցրեք նրանց, որ հենց Հա'յ ընտանիքից են դուրս եկել այսօր այս երկրի հերն անիծողները, իրենց պանդուխտի կամ պանդուխտին նախանձողի օրը գցողները, փողոցներում տարեց կանաց քաշքշող ոստիկանները, անկանխատեսելի տաքսիստները... ԵՎ այլն... Գուցե, ամեն դեպքում, մի բան այն չէ?

Սարգիս Միքայելյանի ֆեյսբուքյան էջից