Ինչու Հայաստանը Լեհաստանին պարտվեց հոկեյի հաշվով

ԱԱ-2018-ի ընտրական փուլում Հայաստանի հավաքականը իր վերջին տնային հանդիպման ընթացքում Լեհաստանի հավաքականին պարտվեց 1:6 հաշվով: Նույնիսկ իմաստ չունի ֆուտբոլային վերլուծություն անել, թե ինչն է այս խայտառակ պարտության պատճառը: Կարելի է ֆուտբոլային մասնագետ էլ չլինել, հասկանալու համար, որ երբ ֆուտբոլում գրանցվում է խոշոր պարտություն, այն էլ սեփական դաշտում, այն էլ ոչ թե ֆուտբոլի, այլ` հոկեյի չափանիշներով, սա նշանակում է խայտառակության վերջը: Սակայն այս խայտառակության պատճառը բոլորովին էլ ֆուտբոլային չէ: Չի կարող այսպիսի բարոյահոգեբանական մթնոլորտում, որ կա Հայաստանում, երկիրն ունենա ուժեղ ֆուտբոլ: Եթե երկրի տնտեսությունն այսպիսի քայքայված վիճակի մեջ է, սոցիալական անարդարությունները` ամենուրեք, քաղաքական դաշտ գոյություն չունի, իսկ Ազգային ժողովը նմանվել է կրկեսի, ապա ինչո՞ւ պիտի այս պայմաններում Հայաստանում զարգացած ֆուտբոլ լինի` երբ մարդիկ չեն հավատում ոչ մի բանի, իսկ երկրի իշխանությունները երկիրը կառավարում են բառացիորեն մուտիլովկաների միջոցով: Պարզապես ֆուտբոլը դա այն տեսանելի տեղն է, որտեղ երկրի խայտառակ իրավիճակը երևում է և ներսից, և դրսից:

Սեփական դաշտում նման խոշոր պարտություն արձանագրող երկրին լուրջ չեն ընկալի այլևս ոչ մի տեղ: Ուշադրություն դարձնենք այն հանգամանքի վրա, որ հարևան Ադրբեջանը, գիտակցելով այս ամենը, փորձում է նույնիսկ ֆուտբոլի միջոցով առաջ անցնել Հայաստանից, և ցավոք, նրանց դա հաջողվում է, երբ "Ղարաբաղ" անունով թիմը հայտնվում է եվրոպական ֆուտբոլային ընտանիքի մեջ: Մինչդեռ Հայաստանում այդ գիտակցությունն էլ չկա: Այստեղ, ինչպես նշեցինք, բացի բամբասանքներից և մուտիլովկաներից, այլևս ոչ ոքի ոչինչ չի հետաքրքրում: Եվ սա Հայաստանի անկախության 26-րդ տարվա ընթացքում : Սա ցուցանիշ է, թե ինչպես են հայերը վերաբերվում իրենց պետականությանը:

Արտակ Հակոբյան