Չե՞ք նեղանա չէ, որ ես էլ կարծիք ասեմ

Վերջը նայեցի, չէի ուզում, արձագանքներից հասկացա, որ ծանր ֆիլմ է, չէի տրամադրվում:
1. Կարծում եմ էս ֆիմով անկախ Հայաստանի կինոմատոգրաֆիան բաժանվում է «Կյանք ու կռիվից» հետո և առաջ: Վերջապես պրծանք քեշիշյանիզմից (հուսով եմ պրծանք, ավելի ճիշտ :)):

2. Հրաշալի ու որոկյալ ֆիլմ է, բոլոր առումներով, թե տեխնիկապես, թե դերասանական խաղով, թե սցենորային զարգացումներով:
Իսկ կարծիքիս բացասական մասը հիմնականում գաղափարական հարցերին է վերաբերում: Սուբյեկտիվ է, բնականաբար:

1. Մենք պատերզամը հաղթող երկիր ենք, բայց ինչ-որ էդ հաղթանակը չի արտահայտվում ֆիլմերում: Միշտ տխուր պատմություններով ենք հիշում մեր հաղթանակները: Նույնիսկ բանակի տոնին լացացնում են, հեռուստատեսությունով ցուցադրելով էդ տխուր պատմությունները: Հա, դրանք եղել են ու դրանց մասին հիշել է պետք, բայց ոչ միայն դրանց:

2. Դեռ չունենք ֆիլմ, որտեղ գլխավոր հերոսը պատերազմ գնա հայրենիքի համար, միշտ պատճառներն անձնական են: «Մի վախեցիրն» էլ էր էդպես: Կարծես գաղափարական մարտիկներ չեն եղել: Երևի անձնական պատճառներ են ավելացնում ֆիլմում, որ հերոսի կերպարը բարդացնեն, հարստացնեն, բայց հայրենիքի համար մարտի գնալու կերպարից ավելի հարուստ կերպարը որնա՞: Հիշում եմ, «Մի վախեցիրի» մասին խոսելիս մի անգամ Գագիկ Գինոսյանն ասեց մի պատանու մասին, 16 տարեկն, ով պատերազմին մասնակցելու համար ոտքով հասել էր Արցախ, սկզբում չէին թողել մարտերի մասնակցել, բայց հետո արդեն մասնակցել է: Հա, ու չի զոհվել:

Սպասենք հաղթական ու ոգևորող ֆիլմի այն պատերազմի մասին, որտեղ ինչ-ինչ, բայց հաղթանակները պարտությունից հաստատ ավելի շատ են եղել: Մենք ոգևորության կարիք շատ ունենք:

Վահրամ Միրաքյանի ֆեյսբուքյան էջից