Այս տխուր նկար-առիթը պիտի օգտագործեմ՝ իմ լսարանի անծանոթ հատվածին ծանոթացնելու Շահեի հետ

ԽՈՍՔ ՀԻՇԱՏԱԿԻ ԵՎ ԱԿՆԱԾԱՆՔԻ

• Այս շիրմաքարը, որ նկարել եմ երեկ՝ նոյեմբերի 17-ին, պատկանում է իմ հոգևոր հայրերից Շահե Arshag Աճեմյանի վաղամեռիկ որդուն՝ Գևորգին։ 2019 թ․ հոկտեմբերին Շահեից ստացանք որդու հանկարծամահ լինելու լուրը, որ կսկծալիր վշտի առիթ եղավ մանավանդ իր պես դյուրազգաց մարդու և ծնողի համար։

• Այս տխուր նկար-առիթը պիտի օգտագործեմ՝ իմ լսարանի անծանոթ հատվածին ծանոթացնելու Շահեի հետ։ Հանձին իրեն՝ գործ ունենք հայոց ազատամարտի անզուգական խտացման հետ, քանզի Շահեն իր մասնակցությունն է ունեցել 20-րդ դարի երկրորդ կեսի և 21-րդ դարի մեր բոլոր զինյալ պայքարներում՝ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմում հայկական թաղամասերի պաշտպանությունից մինչև հայոց ցեղասպանության համար արդարության ազատամարտ, Արցախյան առաջին պատերազմից մինչև 2016 թ ․ ապրիլյան պատերազմ և Արցախյան երրորդ պատերազմից մինչև Հայաստանի քաղաքական ազատագրության համար դիմադրական շարժում (2020-2021 թթ․)։

• Այսօր Շահեն՝ իր հայրենիքի հավատավոր զինվորը, առավել քան նման է այդ հայրենիքին՝ խաբված ու դավաճանված, պարտված, բայց չհանձնվող ու պայքարող, սգակիր և որդեկորույս։ Ամերիկյան հայտնի հայրենասիրական խոսքն ասում է՝ «ամենքը զոհեցին որոշ բան, որոշները զոհեցին ամեն բան»։ Այս խոսքը ճիշտ Շահեի մասին է՝ չնայած որ պատերազմական գնդակը երբեք չի դիպել նրան։ 

• Շահե՛ ջան, Աստված որդուդ հոգին լույսերի մեջ պահի, քեզ՝ համբերություն՝ հայրական, ընկերային և ազգային ցավերին տոկալու, մեր նոր սերնդին էլ՝ մտքի և բազկի զորություն՝ շարունակելու ձեր սուրբ գործը և դարմանելու այդ ցավերը։

Քաղաքագետ Էդգար Էլբակյանի Ֆեյսբուքյան էջից