Երբ Տիգրանի մայրը որդու կողքին, ձեռքը բռնած խոսել է, պատմել իր զգացումների մասին, նույնիսկ կոմայի մեջ Տիգրանի աչքերից արցունք է հոսել. Նաիրի Հոխիկյանը՝ հորաքրոջ թոռան մասին

2020-ի հոկտեմբերի 12-ին Շուշիում էի, երբ եղբայրս զանգեց և ասաց, որ Տիգրանը ծանր վիրավոր է։ Նախ ոտքից վիրավորվել է, բայց իր մեջ ուժ է գտել մեքենա վարել ու վիրավոր ծառայակից ընկերներին ավելի քան 100կմ տեղափոխել, տանել հոսպիտալ, ապա վերադարձել է դիրքեր։ Նույն օրը, սակայն, թշնամու դրոնի հարվածից խուսափել չի կարողացել։ Օրեր շարունակ Տիգրանը կոմայի մեջ էր։

 

Հոկտեմբերի 14-ին եղբայրս հայտնեց, որ բժիշկները այլևս չկարողացան պայքարել Տիգրանի կյանքի համար։

 

Հետո իմացա, որ երբ Տիգրանի մայրը որդու կողքին, ձեռքը բռնած խոսել է, պատմել իր զգացումների մասին, նույնիսկ կոմայի մեջ Տիգրանի աչքերից արցունք է հոսել։

 

Տիգրանի մահից անցել է 1 տարի։ Ցավ է, իհարկե։ Նույնքան ցավ յուրաքանչյուր հայ զինվորի կորստի համար։ Բայց մենք պետք է մեր մեջ ուժ գտնենք՝ շտկել մեր մեջքը, վախի ու հուսալքության փոխարեն մեր ամեն զոհված հերոսի փոխարեն ունենալ նոր զավակներ, ամեն զոհված հերոսի փոխարեն ոչնչացնել տասնյակ թշնամու։ Ապրելու միակ բանաձևը սա է։