Աստված լուսավորի Հայաստանի համար բոլոր զոհվածների հոգիները. միշտ հիշենք իրենց. միշտ հիշենք, որ չմարած պարտքեր ունենք իրենց տալիք

1989-ի սկզբներին, եթե ճիշտ եմ հիշում, Շվանիձոր գյուղում տուն գնեց ու տեղափոխվեց այնտեղ։ Շվանիձորը Մեղրիի շրջանում հայկական գյուղ էր՝ այն թվերին ադրբեջանաբնակ Նյուվադի (այժմ Նռնաձոր) գյուղի դիմաց։

 

Ցերեկները հող էր մշակում, գիշերները մասնակցում գյուղի պաշտպանությանը, քանի որ ադրբեջանցիները Նյուվադիից պարբերաբար հարձակվում էին։

 

Գնալով խորացավ ինքնապաշտպանական աշխատանքի մեջ, հիմնականում հենց Մեղրիում։ 1992-ին սեպտեմբերին Հանրապետականի ջոկատի հետ մեկնեց Մարտակերտի շրջան, որտեղ այն ժամանակ շատ ծանրագույն վիճակ էր. Ադրբեջանը կաշառել էր իր տարածքում տեղակայված նախկին սովետական զորքերի հրամանատարությանը և դեռ ամռան կեսից լայնամասշտաբ հարձակում սկսել Արցախի վրա, հայկական ուժերին դուրս մղելով ոչ միայն Շահումյանի շրջանից, այլև գրեթե ամբողջությամբ՝ Մարտակերտից։

 

Մի քանի ամիս լուր չկար Արտաշից, հետո իմացանք, որ հավանաբար գերեվարվել է։ Եղբայրը մի քանի ամիս փորձում էր իրեն գտնել, բայց այդպես էլ չհաջողվեց։

 

Արտաշի ազգանունը չեմ հիշում։ Կարծում եմ, ոչ էլ ինչ-որ տարեգրությունում իր անունը գրանցված է։ Իմ հին բլոկնոտում իր հեռախոսի համարը գրանցած էր որպես՝ «Մեղրեցի Արտաշ» (իրականում Մեղրիից չէր ծնունդով, ուղղակի այդպես հեշտ էր հիշելը), այդպես էլ մնացել է հիշողությանս մեջ։

 

Աստված լուսավորի Հայաստանի համար բոլոր զոհվածների հոգիները։ Միշտ հիշենք իրենց։ Միշտ հիշենք, որ չմարած պարտքեր ունենք իրենց տալիք։