Բոլորը մեկի համար

Հովիկ Աբրահամյանին չի կարելի ունենալ տեսակետ, չի կարելի է ունենալ ինքնուրույն քաղաքական հայացքներ և այլ պատկերացումներ պետության զարգացման մասին։ Մոտավորապես այսպես ձևակերպեց հրամանը Ս. Սարգսյանը և թայֆան անցավ հարձակման։

Նույն դահլիճն էր, նույն մարդիկ, նույն լրագրողները, նույն բլոգերները, նույն « քաղաքացիականները»։ Հաջորդ օրը գործին միացան Ղարաբաղից եկած լեգիոներները։
Երկու տարի առաջ նույն դահլիճում Սերժ Սարգսյանը ասաց չի կարելի, որ Գագիկ Ծառուկյանը ունենա կարծիք և քաղաքական ծրագրեր։Ս. Սարգսյանն ասաց, որ Ծառուկյանը իրավունք չունի դեմ լինել Սահմանադրական հանրաքվեին։ Նույն թայֆան անցավ հարձակման՝ նույն սխեմայով։ Հետո ներգրավվեցին ղարաբաղյան էմիսարները։ Կար, իհարկե, որոշ տարբերություն՝ քանի որ Ծառուկյանը ուներ շատ բարձր վարկանիշ հարձակումն լր անհամեմատ ավելի կոշտ և ագրեսիվ էր։ Երկրորդ տարբերութունն էլ այն էր, որ Ծառուկյանը ուներ չափազանց ամուր թիմ և եթե որոշեր շարունակեր պայքարը, ապա ուժի կենտրոնը օրերին ընթացքում կփոխվեր ու նույն թայֆան կհարձակվեր Ս.Սարգսյանի վրա։ Բայց խնդրի էությունը դրանից չի փոխվում։

Պաշտպանության նախարար Ս. Օհանյանը ամիսներ առաջ մերժեց Սերժ Սարգսյանի այլ բարձր պաշտոններ ստանձնելու առաջարկները և ոոշեց մտնել հրապարակային քաղաքականություն։ Սեյրան Օհանյանն արել է ընդամենը սա՝ ձևակերպել է , որ ունի այլ պատկերացումներ երկրի զարգացման մասին, ասում է , որ ունի մտահոգություններ, ասում է, որ երկրում քաղաքական փոփոխություններ են պետք։ Հրաժարվելով բոլոր պաշտոններից իր անձնական շահը ստորադասել է։ Բայց Սերժ Սարսգսյանը հո չի՞ փոխվել։

Թայֆան ունի համար առաջին նախապատրաստության հրաման՝ Բ26-ի լրատվամիջոցները առանց մասնագիտական և մարդկային ամոթի սկսել են հրամանի կատարումը։ Առայժմ չկա բացաահայտ հարձակման հրաման, բայց շատ մոտ է՝ շորտիկավորները, « ընդդիմադիրները», բլոգերները, մարտի 1- պրոֆեսիոնալ բրոկերները, Պն-ից հեռացվածները , Բ26-ի քաղաքացիական հասարակության ակտիվիստները և իհարկե, Ղարաբաղյան էմիսարները։ Վերջինս արվում է հետևյալ կերպ՝ մեկը գեբելսյան քարոզչամեքենայի առաջ հարձակվում է , իսկ մյուսը, որպես ընկեր փորձում է սեղանի շուրջ հետ համոզել։

Սերժ Սարգսյանի պատկերացմամբ քաղաքականությամբ պետք է զբաղվի միայն ինքը կամ իր թույլտվությամբ ՝ ոմանք։ Ուրիշ՝ ոչ ոք։ Այս մտածելակերպի արդյունքը Հայաստանի այսօրվա վիճակն է։ Սա չի կարող պետության համար ապահովել որևէ առաջընթաց։ Որևէ ոլորտում, որևէ հարցում մենք առաջընթաց չենք ունենալու։ Ս. Սարգսյանը անկեղծորեն մտածում է, որ պետությունը , պետական համակարգը և բոլոր հրապարակային գործիչներն ու շրջանակաները պետք է ծառայեն իր հավերժ վերարտադրմանն ու պաշտոնավարմանը։ Բոլոր սխեմաները՝ քաղաքական և տնտեսական, բոլոր փոփոխությունները սահմանադրական և օրենսդրական ծառայեցվում են այս միակ նպատակին։ Բայց հնարավոր չէ, որ երկրի ողջ միտքը և ռեսուրսը դրվի մեկ մարդու շահերի և վերարտադրման համար ու այդ երկիրը չկանգնի աղետի առաջ։

Կարեն Հարությունյան