Քիմիական այնպիսի ագրեսիվ նյութերը ինչպիսիք են թթուները, ալկալիները և ծովային աղը իրա հեչ վեջին չեն (լուսանկար)

Մի քարի պատմություն:

Հրաբխային հիմնային ապար է բազալտ անունով: Տաքնուսառը իր համար մեկ ա կարող է դիմանալ մինչև +1500 աստիճանի: Քիմիական այնպիսի ագրեսիվ նյութերը ինչպիսիք են թթուները, ալկալիները և ծովային աղը իրա հեչ վեջին չեն: Ինչ ճնշման ասես, որ չի դիմանում, ջուր չի քաշում, էկոլոգիապես մաքուր է ու էսքանով հանդերձ հեշտ է տրվում հղկման և մշակման :Էս քարը իր տեսակով ու խասիաթով տիպիկ հայ ա ու դրա համար հայերը իրեն մշակում էին ու պաշտում;Պաշտում էին, որպես Տարերքի անսանձ ուժ, պաշտում էին որպես ջրի ակունքի պահապան, նվիրում էին Աստղիկ դիցուհուն... և այլն և այլն: Վիշապաքարերը որպես մտահղացում խաչքարների պես հայկական լեռնաշխարհի ծնունդ են:

Վիշապաքարերը աշխարհում շատ չեն մոտ 150, որից 90-ը Հայաստանի Հանրապետությունում: «Մենք քիչ ենք, բայց մեզ հայ (վիշապաքար) են ասում»: Այս քարը ծնվելով միլիոնավոր տարիներ առաջ հազարամյակներով ծառայեց, որպես պաշտանմունքի քար այն նաև այդպիսին դարձավ քրիստոնեության ժամանակաշրջանում և լյոխկիմ դվիժենի րուկի Վիշապաքար պրիվրածիլսյա էլեգանտնոե Խաչքար: Այս քարը ապրում է Ուլգյուր հնամենի և լքյալ բնակավայրում և ցարդ ծառայում է իր նպատակին: Վերջերս իր շրջակայքը բարեկարգել են ու ինքը հպարտ ու դիք կեցվածքով շարունակում է իր միսիան:

Համաձայնվեք, որ հետաքրքիր է դասավորվել այս քարի ճակատագիրը ու ինքը լիքը ասելիք ունի, բայց ասողին լսող է պետք: Երանի նրանց ովքեր լսում են քարերի մրմունջը, քանզի...

Ապրես Զոհրաբյանի ֆեյսբուքյան էջից