Եկավ մի ժամանակ, որ եղավ կարիք, որը իր հետ բերեց նաև լուծում

Դպրոցում մի զինղեկ ունեինք, որը մեզ ապարդյուն համոզում էր, որ զինվորականի մասնագիտություն ընտրեք :Ասում էր <<ռեբյատա յեսլի տակ բուդետ պրոդալժացա տո վ բուդուշեմ նի օդնավո արմինինա օֆիցերսկոմ սաստավե սովեցկոյ արմի նի բուդետ>>: <<Ջհանդամ թե չի լինի, մեզ ինչ>> մտածում էինք : Մենք ուզում էինք քննիչ,բժիշկ, սուի պետ, իրավաբան, օբեխեսեսի (էն ժամանակվա հարկային պես մի բան) աշխատող դառնալ:

Մի խոսքով ուզում էինք շատ փող ունենալ և լավ ապրել և սպայի մասնագիտության չարքաշառոմանտիկ պահերը մեզ չէր ձգում հատկապես, որ գիտեինք, որ սպա դառնալ ցանկացող լիքը ռուս կա: Սա դեռ հեչ, բանակում հայերը ձգտում էին ստրոյբատ, խլեբառեզ, կաչեգար ծառայել :Դե չկար մոտիվացիա :

Բայց եկավ մի ժամանակ , որ եղավ կարիք, որը իր հետ բերեց նաև լուծում : Հայկական բանակի կայացման վրա սկսեցին աշխատել Խորհրդային բանակում դեռևս մնացած սպաների մի մասը որոնք շատ չէին :

Եվ ստացվեց մի հրաշալի հիբրիդ ռազմական մտքի և կամավորական ոգու, (Կամանդոս, Ժիրայր Սեֆիլյան, Մոնթե Մելքոնյան, Իվանյան, Սամվել Բաբայան, Սեյրան Օհանյան.... շարքը կարելի է շարունակել) որ ապահովեց հայոց հաղթանակը Արցախի հիբրիդային պատերազմում:

Ինչը ցավոք չստացվեց ստեղծել առաջին հանրապետության օրերին, քանի որ այն ժամանակ ռուսական բանակի հայ սպաների, (որոնք անհամեմատ ավելի շատ էին քան Արցախյան պատերազմի օրերին) և հայ կամավորական խմբապետների վարքաբարքային և մշակութային ընկալումները շատ տարբեր էին այլապես մեր հաջողությունները անհամեմատ մեծ կլինեին առաջին հանրապետության ժամանակ:

Վերադառնալով մեր զինղեկին ասեմ, որ ինքը գովում էր իմ հայացքը զգաստ կեցվածքի ժամանակ: Ինքը չգիտեր, որ ի ծնե յոգ լինելով ես կարողանում էի անշարժ մնալով միաժամանակ թե դեպի հեռուներ և թե դեպի ներս նայել: ճճճ

Ապրես Զոհրաբյանի Ֆեյսբուքյան էջից