Փաշինյանի ցինիզմը՝ Օնիկ Գասպարյանի` պատերազմի շարունակության վտանգների մասին իբր չզգուշացման վերաբերյալ, սահմաններ չունի

Ավելի քան 5 ամիս է անցել 2020 թվականի պատերազմի մեկնարկից: Այս ընթացքում Փաշինյանը չպատասխանեց շատ հարցերի, մասնավորապես, նա չպատասխանեց այն հարցին, թե ինչու անհրաժեշտ ուշադրություն չդարձվեց ԳՇ նախկին պետ Օնիկ Գասպարյանի կողմից արված նախազգուշացումներին, ով դեռ սեպտեմբերի 30-ին Անվտանգության խորհրդի նիստում կոչ էր անում խնդրի լուծումը ռազմական դաշտից տեղափոխել դիվանագիտական ​​հարթություն: Այս հարցը մնաց «օդում կախված»:

Այս 5 ամիսների ընթացքում նա չպատասխանեց այս հարցին: Եվ բառացիորեն 2 օր առաջ Փաշինյանը խորհրդարանում հայտարարեց, որ նման բան չի եղել, և որ Գասպարյանը նման նախազգուշացում սեպտեմբերի 30-ին չի արել: Ավելին, հրապարակվեց Հայաստանի անվտանգության խորհրդի նիստի արձանագրության մասերը:

Այնուամենայնիվ, նույնիսկ այս փաստաթղթերի հրապարակված մասերից պարզ է դառնում, որ բանակի Գլխավոր շտաբի պետը անհանգստացած էր այս խնդրով, քանի որ պարզ էր, թե որոնք են նրա տրամաբանական եզրակացությունները, որոնք, «նրբանկատորեն», հրապարակված փաստաթղթերում սեւով ներկած էին:

Մասնավորապես, ուշադրություն դարձրեք Գասպարյանի հետևյալ ձևակերպմանը. «Ամեն դեպքում զորքերը իրենց խնդիրը կատարում են»:

Յուրաքանչյուր ոք, ով տրամաբանություն ունի, կարող է հասկանալ, թե ինչ է թաքնվում այդ ձևակերպման ետևում, ինչ է դա նշանակում: Սակայն Նիկոլ Փաշինյանի համար այս հարցը կյանքի և մահվան խնդիր է, քանի որ դրանից է կախված այն հարցի պատասխանը, թե ինչու է հայկական կողմը տվել ավելի քան 15 հազար վիրավոր և զոհ, և արդյունքում կորցրել է տարածքների և Արցախի պետականությունը:

Հայ ժողովրդի ավելի քան 2000 տարվա պատմության մեջ Փաշինյանի պատմական դերը բառիս բացասական իմաստով կդառնա հավերժ, ինչը ենթադրում է կոնկրետ հետեւանքներ: Այնուամենայնիվ, ինքը ՝ Փաշինյանը, փորձում է դիմակայել, և փորձում է ամեն ինչ անել, որպեսզի իր վրայից հեռացնի բոլոր «քննադատության սլաքները» և նրանք ուղղի դեպի այլ քավության նոխազների որոնման:

Հասկանալի պատճառներով, դժվար է այս հարցում մեղադրանքներ ներկայացնել երկրի նախկին ղեկավարներին, դա տեսանելի է նույնիսկ հասարակության ամենադեբիլ հատվածի համար, այդ իսկ պատճառով Փաշինյանը որոշել է ներկայացնել ԳՇ նախկին պետ Օնիկ Գասպարյանին , որպես քավության նոխազ, և ոչ միայն նրան:

Հատկապես նախընտրական քարոզարշավի ընթացքում դավաճանի պիտակը կխանգարի Փաշինյանին, այդ պատճառով նա փորձում է «սեւով» խմբագրել պատմության վերջին էջերը ՝ հուսալով, որ հասարակության որոշ հատված կհավատա դրան:

Այնուամենայնիվ, մարդիկ հիշում են նաև, թե ինչպես նա փորձեց ստել Շուշիի անկման պատճառների մասին, այդ իսկ պատճառով նույնիսկ ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինը ստիպված էր խոսել բացատրություններով՝ նշելով, որ իր՝ հոկտեմբերի 19-ի առաջարկը, չէր նախատեսում՝ Շուշին ադրբեջանցիներին հանձնել:

Երբ Փաշինյանը հերթական անգամ փորձեց հրապարակ բերել այս սուտը, դա հերքեց նույնիսկ Հայաստանի արտգործնախարարությունը: Ինչը եւս մեկ անգամ ապացուցում է, որ Փաշինյանը ճիշտ ժամանակին ստում է ու նույնիսկ աչքը չի թարթում, դրա հետ մեկտեղ օգտագործելով Գեբելսի հայտնի թեզը, թե «որքան սուտն ավելի հրեշավոր ու մեծ է, այնքան ավելի պատրաստակամորեն են դրան հավատում»:

Ցավոք, Հայաստանը հայտնվեց մի իրավիճակում, երբ բոլորը հասկանում են, որ պետության ղեկավարը ստում է, իսկ պետության ղեկավարը ստում է ՝ իր կյանքը փրկելու համար, այլ կերպ ասած՝ դա անում է, ելնելով անվտանգության նկատառումներից: Եվ այս ամենի արդյունքում ամբողջ հայ ժողովրդի անվտանգությունը կասկածի տակ է դրվում՝ դրանից բխող բոլոր լուրջ հետևանքներով:

Սա՛ է իրականությունը

Արտակ Հակոբյան