Որտե՞ղ ենք մենք և ու՞ր ենք գնում

Սրանք թերևս ամենակարևոր հարցերն են, որոնց պետք է պատասխանի հասարակությունը խորհրդարանական ընտրություններից առաջ։ Իսկ քաղաքական դաշտը, երկրում իշխանություն ստանձնելու հայտ ներկայացնող ուժերը պետք է տեսլական ներկայացնեն, թե ուր պետք է գնանք։ Կամ ուր են ուզում մեզ տանել։ Մենք էլ կկատարենք մեր ընտրությունը։ Սա, իհարկե իդեալական տարբերակն է, որին ցավոք, հազիվ թե հասնենք։
Եթե ինձ հարցնեք, թե ուր ենք մենք գնում, ես կասեմ, որ մենք անդունդն ենք գլորվում։ Այդ անտեր գրավիտացիան ոչ միայն ֆիզիկական օբյեկտների վրա է ազդում, այլ նաև պետությունների, հասարակական միավորումների։ Չի լինում, որ անշարժ մնաս, տեղում մնալու համար էլ է ուժ գործադրել հարկավոր։ Իսկ այսօրվա իշխանությունները ոչ գիտեն որտեղ ենք, ոչ գիտեն ուր ենք գնում և ուր է պետք, որ գնանք, ոչ էլ գիտեն՝ ինչ անել, որ գոնե եղածը պահպանել։
Նրանց այսօր մի բան է հետաքրքրում՝ ամեն դեպքում պահել իշխանության ղեկը, ինչ գնով էլ լինի։ Դրա համար էլ բացակայում է բուն քաղաքական պայքարը։ Մարդիկ անձնական խնդիրներ են լուծում ու թեև որոշ ուժեր ներկայացնում են ապագայի իրենց տեսլականները, իրենց ծրագրերը, բանավեճը չի ստացվում, քանի որ իշխանությունը չունի որևէ տեսակետ։ Նրանք դեմ չեն, որ այդ ուժերը ճիշտ են, բայց ոչ կարող են ընդունել այդ ճիշտը և գործել այդպես, ոչ էլ ցանկանում են իրենց տեղը զիջել ուրիշներին։ Սա է խնդիրը։ Դրա համար, ինչ ասում ես իրենց, պատասխանում են, թե բա մենք էլ գիտենք այդ խնդիրների մասին, գիտենք ինչպես լուծել դրանք։ Բայց չեն կարող, քանի որ միակ լուծումը նրանց հեռանալն է։

Անդրանիկ Վարդանյանի ֆեյսբուքյան էջից