Սա՞ է «լայն քայլերով» եկած «խաղաղությունը». «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Արցախի՝ ապօրինաբար պատանդառված ռազմաքաղաքական ղեկավարության նկատմամբ Բաքվում ընթացող, այսպես կոչված, «դատավարության» կամ՝ դատական ֆարսի ընթացքում ադրբեջանական դատախազը պահանջել է ցմահ ազատազրկման դատապարտել Արցախի նախկին նախագահ Արայիկ Հարությունյանի, Արցախի պաշտպանության բանակի նախկին հրամանատար, գեներալ-լեյտենանտ Լևոն Մնացականյանի, Արցախի պաշտպանության բանակի նախկին փոխհրամանատար Դավիթ Մանուկյանի, Արցախի խորհրդարանի նախկին խոսնակ Դավիթ Իշխանյանի և Արցախի նախկին արտգործնախարար Դավիթ Բաբայանի համար: Բացի այդ, Ալիևի դատախազը 20 տարվա ազատազրկում է պահանջել ԼՂՀ նախկին նախագահներ Բակո Սահակյանի, Արկադի Ղուկասյանի և Արցախի մյուս գործիչների համար: Մյուս հայ գերիների համար պահանջել է 16-19 տարվա ազատազրկում:

Նիկոլ Փաշինյանն ու նրա իշխանության ներկայացուցիչները ոչ մի կերպ դեռ չեն արձագանքել այդ փաստին: Երևի սա՞ է նրանց պատկերացրած «խաղաղությունը» իրենց գովաբանած Ադրբեջանի ու Ալիևի հետ, որին ևս փառաբանում են՝ մի քանի վագոն ցորենի համար: Սա՞ է տարփողվող «խաղաղությունը»:

Լավ, ի վերջո, հո մեծ-մեծ խոսելո՞վ չէ: Չնայած, այս իշխանությունների դեպքում այդպես էլ կա: Խնդրեմ, Փաշինյանը ԱԺ ամբիոնից հայտարարում է, թե՝ «մեզանից շատ ոչ մեկը Արցախի համար բան չի արել»:

Դե, իհարկե, իրենցից բացի ոչ մեկը Արցախը չի հանձնել, այդքան զոհ չի տվել: Ոչ մեկը Արցախի ռազմաքաղաքական ղեկավարությանը պատանդ չի թողել Ադրբեջանի ձեռքում, որ հիմա ցմահ ազատազրկման «դատապարտեն»:

Այդ ամենը, այո, արել է Փաշինյանը: Այդ ամենը եղել է այն բանի պատճառով ու հետևանքով, որ երկիրը կառավարել է Փաշինյանը: Ու նա այդ ամենը արել է՝ մեկ բղավելով՝ «Արցախը Հայաստան է, և՝ վերջ», մեկ հայտարարելով, թե՝ Արցախը ադրբեջանական տարածք է: Իսկապես շատ բան է արել: Բայց ոչ թե Արցախի համար, այլ ընդդեմ Արցախի ու արցախցիների: Բայց գուցե նկատի է ունեցել այն, որ կյանքի է կոչվել հիմնական նպատակը, այն է՝ ձերբազատվել Արցախից: Փաշինյանն ինքն էր, չէ՞, նախօրեին հերթական անգամ հայտարարում, որ «Ղարաբաղի անկախության թեման դա ֆեյք է», և որ «ինչքան էլ անհամեստ է, ես սա պարտավոր եմ ասել, և այո, սա առաքելություն է, մենք այս առաքելությունն անում ենք»:

Ասեք, որ իսկապես խոսուն խոստովանություն է...