«Նման մարդկանց անգամ աշխարհի ամենահետամնաց ցեղերը չէին հանդուրժի». «Հրապարակ»

«Հրապարակի» զրուցակիցը 44-օրյա պատերազմում զոհված կամավորական Արման Օհանջանյանի մայրն է` Ելիզավետա Օհանջանյան-Բուդաղյանը:

- Երկրում ամենուր խառնաշփոթ է, նոր տարածքներ հանձնելու մասին է խոսվում, Ադրբեջանը պահանջում է մեր Սահմանադրությունը փոխել, Մինսկի խմբի ֆորմատը փակել, հայ ռազմագերիներն Ադրբեջանում խոշտանգվում են, իսկ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանն ու իր կինը տարբեր տեսանյութեր են նկարում` հեծանիվ, լոբի, տոլմա, կատակներ: Նրանց այս վարքագծին ի՞նչ գնահատական կտաք:

- Այդպես անում են մեզ բոլորիս շեղելու համար: Մարդկանց կարևոր հարցերից շեղում են: Ինձ նման մարդիկ, այդ ամենը տեսնելով, նյարդայնանում են, շատերը սկսում են վերլուծել` մոռանալով, թե ինչ է կատարվում մեր շուրջը, ինչ վտանգներ են մեզ սպառնում: Սրանք ամեն ինչ մտածված են անում: Մեր հանրությունը համացանցը` Ֆեյսբուքը, պայքարի հարթակ է դարձրել, մտածում են` նման բաներ անելով ինչ-որ բանի են հասնում, շատերն էլ այս իշխանության դեմ միայն Ֆեյսբուքում են պայքարում, կարծում են, որ գրառում անելով կարող են հայրենիքը փրկել սրանցից: Ես շատ եմ նյարդայնանում` տեսնելով այս վիճակը: Մի կողմից իշխանությունների այդ վարքագիծը, մյուսների անտարբերությունը, դատարկ խոսքեր, որոնց տակ ոչինչ չկա: Ես էլ կարող եմ ամպագոռգոռ կոչեր անել, բայց եթե մեջը բան չկա, ո՞րն է նպատակը: Գիտեք, որ ես պայքարի առաջին օրվանից դրսում եմ եղել, հիմա էլ եմ պայքարում, բայց իմ պայքարը միայն Ֆեյսբուքում չէ, պետք է դուրս գալ և իրոք պայքարել, անիմաստ բաներով չենք հաղթի: Ես գիտեմ մարդկանց, ովքեր պայքարի պահին ընդհատակ են անցնում, ես այդ մարդկանց շարքերում չեմ: Եթե ոչ մի բան չեն կարողանում անել, ավելի լավ է` ոչ խոսեն, ոչ գրեն, ոչ էլ ինչ-որ հույսեր տան, օրինակ, ես այդպես եմ վարվում, եթե ինչ-որ բանում վստահ չեմ: Ի վերջո ինձ նման պայքարող մարդիկ շատ չեն մեր հանրության մեջ:

- Բայց մայիսի 9-ին հարյուր հազարին մոտ մարդ էր դուրս եկել` Բագրատ սրբազանին դիմավորելու, հրապարակը լցվել էր, մարդիկ հույսեր էին կապում:

- Իհարկե, էլի դուրս կգանք, ես կոտրված եմ, բայց չեմ ուզում լիարժեք հիասթափվել, որովհետև հենց այդ կոտրվածությունն ինձ առողջական խնդիրների առաջ կանգնեցրեց: Այսպես չի մնալու, երկրագունդը կլոր է, անվերջ շարժման մեջ, ամեն ինչ փոխվում է: Այս իրավիճակը երկար չի շարունակվելու, չգիտեմ, թե հետո ինչ է լինելու, բայց որ այսպես չի մնալու, համոզված եմ: Ուզում է` Նիկոլը հեծանիվ քշի, ուզում է մերկ` կրծքերը դուրս հանած հեծանիվ քշի, միևնույն է` ինքը ոչնչով ինձ նման պայքարող մարդկանց չի զարմացնելու, չի շեղելու և չի կոտրելու, առնվազն զզվանք է առաջացնում, ուրիշ ոչ մի բան: Սա երկրի առաջին դեմքի պահվածք չէ, կնոջն էլ չեմ կարողանում ասել առաջին տիկին, բայց նա է առաջին տիկինը, ի վերջո, ո՞նց է իրեն նման պահվածք թույլ տալիս: Նրանք իսկական ծաղրանք են մեր երկրի համար, նման մարդկանց անգամ աշխարհի ամենահետամնաց ցեղերը չէին հանդուրժի, ինչպե՞ս է քիչ թե շատ զարգացած Հայաստանը հանդուրժում: Նման ծաղրածուներ չկան աշխարհի ոչ մի երկրում: Վատ ղեկավարներ շատ կան, բայց որ այսպիսին լինեն, չէ, չկա նման բան: Սրանց անգամ հետամնաց երկրներում չէին հանդուրժի, ճակատից կխփեին կամ փայտով կսպանեին, բայց հաստատ չէին հանդուրժի: Փոխանակ սահմանների մասին մտածեն, դիվանագիտությունն ուժեղացնեն, զբաղվում են իրենց անիմաստ առօրյան նկարահանելով: Իմ առօրյան ավելի հարուստ է, քան իրենցը, ես ավելի կարևոր հարցերով եմ զբաղվում, քան նրանք, ես ծնող եմ, հերոսի մայր, տվել եմ իմ զավակին, ցավոք, հայրենիքս էլ հետը ու այսօր դատարկաձեռն նստած եմ, բայց, մեկ է` չեմ կոտրվում, թոռնիկ ունեմ, որը տղայիս կրկնօրինակն է, ով վաղը երբ մեծանա, իր հոր նման կամավորագրվելու է և կռիվ է տալու իր երկրի համար:

- Սեպտեմբերից երբ նորից պայքար սկսվի, մասնակցելո՞ւ եք:

- Ես իրավունք չունեմ չհավատալու, որովհետև իմ ապրելը կդառնա անիմաստ: Չեմ ասի` հույսեր ունեմ, բայց չեմ էլ ասի, որ չունեմ ոչ մի հույս, սպասում եմ ինչ-որ լավ բանի: Մի անասուն կար, ասում էր` ավելի լավ է Նիկոլը մնա, թեկուզ մեր ու մանուկ մորթվենք... եթե հույսը կորցնենք, այդպես էլ լինելու է: Օրեր առաջ մի տեսանյութ էի նայում, մրցույթ էր, կոչվում էր` «Մարտեր առանց կանոնի»: Փոքր տղաներ էին մասնակցում, կար մի հայ և թուրք, թուրքը հային ողջունելու փոխարեն վիզը կտրելու ժեստ է ցույց տալիս, հայ տղան, ի պատասխան թուրքին, էնպես է հրում դրան, որ թուրքն ընկնում է: Այ, այդ տեսակն ինձ հույս է տալիս: