Ինչո՞ւ Էրդողանը որոշեց «փչացնել» Փաշինյանին և տարածքային պահանջներ ներկայացնել Վրաստանին. Տեսանյութ

Ինչպես հայտնի է, սեպտեմբերի 22-ին Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը, ելույթ ունենալով ՄԱԿ-ի ամբիոնից, կրկին տարածքային պահանջներ ներկայացրեց Վրաստանի, Սիրիայի և Կիպրոսի նկատմամբ: Եվ սա այն դեպքում, երբ ՄԱԿ-ի հարթակներից մեկում նույն Էրդողանը օրերս հանդիպեց Վրաստանի վարչապետի հետ և ընդգծեց թուրք-վրացական հարաբերությունների ռազմավարական բնույթի կարևորությունը:

Փաստացի սա է Էրդողանի իրական էությունը: Իր քաղաքական գործունեության հենց սկզբից նա որդեգրել է գործունեության հենց այս ոճը: Նա կարող է «ժպիտը դեմքին» համաձայնվել մարդու հետ մարտավարական հարցերում, և միևնույն ժամանակ, ավելի ռազմավարական հարցերում, նույն անձին նա կարող է քարկոծել: Նա նույնն է անում այլ երկրների և քաղաքական առաջնորդների հետ:

Նա ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինի հետ կառուցում է «Թուրքական հոսք»-ը, գնում S-400 համակարգերը և միևնույն ժամանակ կոշտ դիմակայության մեջ է մտնում Ռուսաստանի հետ գործնականում ողջ տարածաշրջանում և աշխարհում՝ Սիրիայում, Լիբիայում, Հարավային Կովկասում և նույնիսկ Ղրիմի հարցում: Սակայն այս տեսանկյունից նա ամենադաժան կերպով է վերաբերվում Հայաստանին ու Փաշինյանին:

«Փակ խողովակների» միջոցով Էրդողանը Փաշինյանին ազդանշաններ էր ուղարկում, որ պատրաստ է բարելավել հարաբերությունները Հայաստանի հետ, գաղտնի էմիսարներ է ուղարկում Փաշինյանի մոտ: Այնուհետեւ Նիկոլ Փաշինյանից ստանում է դրական մեսսիջներ, որից հետո հրապարակայնորեն «փչացնում է նույն Փաշինյանին»՝ իրավիճակը ներկայացնելով այնպես, որ Փաշինյանն ինքն է խնդրում բարելավել հարաբերությունները Թուրքիայի հետ, և ոչ թե հակառակը: 

Այնուամենայնիվ, Էրդողանն այստեղ ավելի հեռահար ծրագրեր ունի: Նա ոչ միայն ավելացրեց Հայաստանի հետ հարաբերություններ հաստատելու նախապայմանների թիվը, այլ նաև իր առջև խնդիր դրեց հիմնովին նվաստացնել Հայաստանին, հայ ղեկավարությանը, հայ ժողովրդին և ամբողջ աշխարհի հայությանը՝ օգտագործելով Նիկոլի հետպատերազմյան խայտառակ պահվածքը:

Փաստորեն, Էրդողանը, մի կողմից, շատ է կարևորում Հայաստանի կողմից «Զանգեզուրի միջանցքի» գաղափարի ընդունումը, շատ է կարևորում հայ-թուրքական սահմանը ճանաչումը ներկայիս ձևաչափով, բայց նաև ուզում է, որ վերանայվի Հայաստանի պետական վերաբերմունքը 1915 թվականի Հայոց Ցեղասպանության հարցի նկատմամբ: Այս քայլով Էրդողանը փորձում է նվաստացնել ոչ միայն Հայաստանին, այլև փորձում է ուժեղ հարված հասցնել հայկական սփյուռքին և նրա քաղաքական ինստիտուտներին՝ դրանով իսկ փորձելով վերջնականապես զրոայացնել Թուրքիայի համար «հայկական գործոնը»:

Ուշադրություն դարձնենք նաև այն փաստին, որ Փաշինյանն իր «դրական ազդանշաններն» ուղարկել է Էրդողանին մի քանի խողովակներով, մինչդեռ Էրդողանը հրապարակել է միայն վրացական խողովակի միջոցով ազդանշանների փոխանցման փաստը՝ դրանով իսկ փորձելով նոր սեպ խրել Հայաստանի և ՌԴ-ի միջև հարաբերություններում: Այսպիսով, փորձելով վերակենդանացնել այն թեզը, որ Փաշինյանը Ռուսաստանի համար անվստահելի գործընկեր է, դրանով իսկ Մոսկվային հասկացնելով, որ բանակցություններում ՌԴ-ի համար «հայկական հարցը» չպետք է լինի այնքան կարևոր, որքան թվում է:

Թուրքերը նույնն արեցին ուղիղ 100 տարի առաջ, սակայն պետք է նշել, որ սրա մեղավորը ոչ միայն Էրդողանն է կամ Ադրբեջանը, այլեւ հայ ժողովուրդը: Ժողովուրդ, որը նույնիսկ այս ահռելի արհավիրքներից հետո դեռ դիմանում է այնպիսի գործչի, ինչպիսին է Նիկոլ Փաշինյանը, ով բացի վնասից, այլեւս ոչինչ չի կարող տալ Հայաստանին:

Սա՛ է իրականությունը:

Արտակ Հակոբյան